वराहपुराणम्

अथात्र मुंचते प्राणान्मम कर्मपथे स्थितः

सुगुह्यं पूर्वपार्श्वेन मम क्षेत्रस्य सुन्दरि

तत्र स्नानं तु कुर्वीत मम लोकं स गच्छति

पंचक्रोशाददूराद्वै मम क्षेत्रस्य पश्चिमे

सुवर्णाभं मारकतमगाधं निर्मितं मया 148.

धुन्वानो दुष्करं कर्म पंचभूतात्मनिष्ठितम्

गत्वेन्द्रलोकं सुश्रोणि देवैः सह स मोदते

इन्द्रलोकं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते

वर्त्तते च विशालाक्षि मणिपूरे गिरौ मम

धूते पापे च सुश्रोणि धारा च पतति क्षितौ

धूतपापं न प्रविशेत्प्रविशत्यमले नरे

यत्र तिष्ठाम्यहं देवि पश्चिमां दिशमाश्रितः

मम चैव प्रभावेण सर्वकालफलोदयम्

भक्तं भागवतं शुद्धं मम कर्मव्यवस्थितम्

तत्र गत्वा वरारोहे उदिते च दिवाकरे 148.

एकचित्तेन गन्तव्यं धृतिं कृत्वा सुपुष्कलाम्

पंचरात्रेण लभते तस्मिन्भूतगिरौ मम

पुनर्नारायणं तत्र प्रोवाच विनयान्विता

एतन्नामनिरुक्तिं त्वं वक्तुमर्हसि साम्प्रतम्

श्रीवराह उवाच द्वापरे युगमासाद्य यत्र स्थास्यामि सुन्दरि

ततोऽमरैश्च ब्रह्माद्यैर्बहुभिर्मन्त्रवादिभिः

ततो मां नारदो देवि असितो देवलस्तथा

नाम कुर्वन्ति मे तत्र मणिपूरगिरौ ततः

एतत्ते कथितं भद्रे निरुक्तिकरणं मया

एतत्स्तुतगिरेर्देवि माहात्म्यं कथितं मया 148.

एतानि भूमे गुह्यानि तत्र भूतगिरौ मम

एतत्ते कथितं भद्रे सर्वधर्मव्यपाश्रयम्

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे स्तुतस्वामिमाहात्म्यं नामाष्टचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ द्वारकामाहात्म्यम् श्रीस्तुतस्वामिमाहात्म्यं श्रुत्वा धर्मपरायणा