वराहपुराणम्

यज्ञानां वाजपेयानां फलं प्राप्नोति मानवः

वाजपेयफलं भुक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते

पंचक्रोशं ततो गत्वा वायव्यां दिशि संस्थितः

बहुयज्ञस्य कोटीनां फलं प्राप्नोति निष्कलम्

यज्ञकोटिफलं भुक्त्वा मम कोटिं प्रपद्यते

पूर्वोत्तरेण पार्श्वेन पंचक्रोशं न संशयः

पंचक्रोशश्च विस्तारः पर्वतः परिमण्डलः

उपवासं त्रिरात्रं तु कृत्वा कर्म सुदुष्करम् 147.

तावद्वर्षसहस्राणि ब्रह्मलोके महीयते

ब्रह्मलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते

गवां वै श्रूयते शब्दो मम कर्मसुखावहः

श्रूयते सुमहाञ्छब्दः स्वयमेतन्न संशयः

करोति शुभकर्माणि शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात्

शापदाहो विनिर्मुक्तः सर्वैः सह मरुद्गणैः

कथितं देवि कार्त्स्न्येन तवानुग्रहकाम्यया

मम मार्गानुसाराणां मम च प्रीतिवर्द्धनः

लाभानां परमो लाभो धर्माणां धर्म उत्तमः

तेजः श्रियं च लक्ष्मीं च सर्वकामान्यशस्विनि 147.

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके महीयते

तारितानि कुलान्येभिः सप्त सप्त च सप्त च

देयं पुत्राय शिष्याय यश्च जानाति सेवितुम्

श्लोकं वा यदि वा पादं यदीच्छेत्परमां गतिम्

तिष्ठामि परया प्रीत्या दिशं पूर्वामुपाश्रितः

एवं रहस्यं गुह्यं च सर्वकर्मसुखावहम्

मम क्षेत्रं महाभागे यत्त्वया परिपृच्छितम्

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे गोनिष्क्रमण माहात्म्यं नाम सप्तचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ स्तुतस्वामिमाहात्म्यम् गोनिष्क्रमणमाहात्म्यं श्रुत्वा गुह्यमनुत्तमम्

धरण्युवाच यच्छ्रुत्वाऽहं जगन्नाथ जातास्मि परिनिर्वृता

एवमेव परं गुह्यं ब्रूहि नारायण प्रभो