वराहपुराणम्

एतद्दुःखेन सन्तप्तो मन्युना च परिप्लुतः

ततोऽभ्रमद्विरूपाक्षः शं न प्राप्नोति कर्हिचित्

तेन दाहेन सन्तप्तो न शक्नोमि विचेष्टितुम्

गच्छावस्तस्य वाक्येन सुखं यत्र भविष्यति

विज्ञापयामो रुद्रस्य शापोऽयं विनिवर्त्तताम्

और्वोऽप्युवाच नोक्तं मे अनृतं तु कदाचन

रुद्रशापो निवृत्तः स्यात्तेनैव किल नान्यथा

सप्तसप्ततिः कल्याणि सौरभेया महौजसः 147.

तच्च गोनिष्क्रमं नाम तीर्थं परमपावनम्

गोलोकं च समासाद्य मोदते नात्र संशयः

शंखचक्रगदायुक्तो मम लोके महीयते

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पंचरात्रोषितो नरः

अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम्

अस्ति पंचपदं नाम तस्मिन्क्षेत्रे परं मम

मत्पूर्वां दिशमाश्रित्य तत्र ब्रह्मपदद्वयम्

ऊर्द्ध्वं नालपरीणाहं तत्र विष्णुपदं मम

यांति शुद्धांस्तु लोकांस्ते ये च भागवतप्रियाः

विमुक्तः सर्वसंसारान्मम लोकं च गच्छति 147.

यत्र धारा पतत्येका पश्चिमां दिशमाश्रिता

ब्रह्मलोकमवाप्नोति ब्रह्मणा सह मोदते

यज्ञानां वाजपेयानां फलं प्राप्नोति मानवः

वाजपेयफलं भुक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते

पंचक्रोशं ततो गत्वा वायव्यां दिशि संस्थितः

बहुयज्ञस्य कोटीनां फलं प्राप्नोति निष्कलम्

यज्ञकोटिफलं भुक्त्वा मम कोटिं प्रपद्यते

पूर्वोत्तरेण पार्श्वेन पंचक्रोशं न संशयः

पंचक्रोशश्च विस्तारः पर्वतः परिमण्डलः

उपवासं त्रिरात्रं तु कृत्वा कर्म सुदुष्करम् 147.

तावद्वर्षसहस्राणि ब्रह्मलोके महीयते