वराहपुराणम्

तच्च वै भस्मसाद्भूतं महारुद्रस्य तेजसा

ईश्वरोऽपि ततः प्राप्तः शीघ्रमेव हिमालयम्

आश्रमं समनुप्राप्त और्वोऽपि मुनिपुंगवः

दृष्ट्वा स्वमाश्रमं दग्धं बहुपुष्पफलोदकम्

उवाच क्रोधरक्ताक्षो वचनं निर्दहन्निव

सोऽपि दुःखेन सन्तप्तः सर्वलोकान्भ्रमिष्यति

महाभयात्तु लोकानां न कश्चित्पर्यवारयत्

महादाहेन सन्तप्तः शम्भुर्देवीमुवाच ह 147.

दह्यते स्म जगत्सर्वं स तु किञ्चिन्न चेच्छति

एवमुक्ते मया क्रोधादीक्षितस्तस्य चाश्रमः

एतद्दुःखेन सन्तप्तो मन्युना च परिप्लुतः

ततोऽभ्रमद्विरूपाक्षः शं न प्राप्नोति कर्हिचित्

तेन दाहेन सन्तप्तो न शक्नोमि विचेष्टितुम्

गच्छावस्तस्य वाक्येन सुखं यत्र भविष्यति

विज्ञापयामो रुद्रस्य शापोऽयं विनिवर्त्तताम्

और्वोऽप्युवाच नोक्तं मे अनृतं तु कदाचन

रुद्रशापो निवृत्तः स्यात्तेनैव किल नान्यथा

सप्तसप्ततिः कल्याणि सौरभेया महौजसः 147.

तच्च गोनिष्क्रमं नाम तीर्थं परमपावनम्

गोलोकं च समासाद्य मोदते नात्र संशयः

शंखचक्रगदायुक्तो मम लोके महीयते

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पंचरात्रोषितो नरः

अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृत्वा कर्म सुदुष्करम्

अस्ति पंचपदं नाम तस्मिन्क्षेत्रे परं मम

मत्पूर्वां दिशमाश्रित्य तत्र ब्रह्मपदद्वयम्

ऊर्द्ध्वं नालपरीणाहं तत्र विष्णुपदं मम

यांति शुद्धांस्तु लोकांस्ते ये च भागवतप्रियाः

विमुक्तः सर्वसंसारान्मम लोकं च गच्छति 147.

यत्र धारा पतत्येका पश्चिमां दिशमाश्रिता