वराहपुराणम्

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मां कुरु पावनीम्

तामहं देवि सुभगे प्रावोचं पुनरेव हि

तव नाम्नां च विख्यातमेतत्क्षेत्रं भविष्यति

विलोक्य मां भवेत्पूतो मम वाक्यान्न संशयः

यास्यन्ति विलयं क्षिप्रमेवमेतन्न संशयः

सापि कालेन सञ्जाता तीर्थभूता तथाऽभवत्

रुरुक्षेत्रस्य प्रभवमेतद्गुह्यं परं मम

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे रुरुक्षेत्रऋषीकेशयोर्माहात्म्यं नाम षट्चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ गोनिष्क्रमणमाहात्म्यम् अत्याश्चर्यं श्रुतं ह्येतद्रुरुक्षेत्रसमुद्भवम्

अन्यच्च यत्परं गुह्यं क्षेत्रं परमपावनम्

श्रीवराह उवाच गुह्यमस्त्यपरं चैव हिमशृङ्ग शिलोच्चये

गोनिष्क्रमणकं नाम गावो यत्र प्रतारिताः

सप्ततिर्यत्र कल्पानि और्वो यत्र प्रजापतिः

तस्यैवं वर्त्तमानस्य याति काले महत्तरे

न वरं प्रार्थयत्येष लाभालाभसमन्वितः

अथ दीर्घस्य कालस्य कश्चिद्ब्रह्मयतिस्तदा

ईश्वरोऽपि महाभागे तत्पार्श्वं समुपागतः

तत्र त्वौर्वो महाभागे तप्यते समदर्शनः 147.

तन्निर्गतं ततो ज्ञात्वा और्वं सर्वे तपस्विनः

फलपुष्पसमाकीर्णा लक्ष्मीश्चैवोपजायते

तच्च वै भस्मसाद्भूतं महारुद्रस्य तेजसा

ईश्वरोऽपि ततः प्राप्तः शीघ्रमेव हिमालयम्

आश्रमं समनुप्राप्त और्वोऽपि मुनिपुंगवः

दृष्ट्वा स्वमाश्रमं दग्धं बहुपुष्पफलोदकम्

उवाच क्रोधरक्ताक्षो वचनं निर्दहन्निव

सोऽपि दुःखेन सन्तप्तः सर्वलोकान्भ्रमिष्यति

महाभयात्तु लोकानां न कश्चित्पर्यवारयत्

महादाहेन सन्तप्तः शम्भुर्देवीमुवाच ह 147.

दह्यते स्म जगत्सर्वं स तु किञ्चिन्न चेच्छति