वराहपुराणम्

तत्तेजसा वृतं सर्वं तदा दृष्ट्वा वसुन्धरे 146.

सन्निरुद्धेन्द्रियग्रामा नाचक्षत बहिःस्थितम्

स्थितोऽहं वसुधे देवि अक्ष्णोः प्रत्यक्षतां गतः

हृषीकेश इति ख्यातो नाम्ना तत्रैव संस्थितः

बहिः स्थितं च मां दृष्ट्वा प्रणनाम कृताञ्जलिः

रोमांचिततनुश्चासीत्कदम्बमुकुलाकृतिः

अयि बाले विशालाक्षि तुष्टोऽहं तपसस्तव

अदेयमपि ते दद्मि यदन्येषां सुदुर्ल्लभम्

स्तुत्वा तं देवदेवेशं प्रबद्धकरसंपुटा

दुर्लभं ते वरं दद्मि तपसाहं प्रतोषितः 146.

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मां कुरु पावनीम्

तामहं देवि सुभगे प्रावोचं पुनरेव हि

तव नाम्नां च विख्यातमेतत्क्षेत्रं भविष्यति

विलोक्य मां भवेत्पूतो मम वाक्यान्न संशयः

यास्यन्ति विलयं क्षिप्रमेवमेतन्न संशयः

सापि कालेन सञ्जाता तीर्थभूता तथाऽभवत्

रुरुक्षेत्रस्य प्रभवमेतद्गुह्यं परं मम

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे रुरुक्षेत्रऋषीकेशयोर्माहात्म्यं नाम षट्चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ गोनिष्क्रमणमाहात्म्यम् अत्याश्चर्यं श्रुतं ह्येतद्रुरुक्षेत्रसमुद्भवम्

अन्यच्च यत्परं गुह्यं क्षेत्रं परमपावनम्

श्रीवराह उवाच गुह्यमस्त्यपरं चैव हिमशृङ्ग शिलोच्चये

गोनिष्क्रमणकं नाम गावो यत्र प्रतारिताः

सप्ततिर्यत्र कल्पानि और्वो यत्र प्रजापतिः

तस्यैवं वर्त्तमानस्य याति काले महत्तरे

न वरं प्रार्थयत्येष लाभालाभसमन्वितः

अथ दीर्घस्य कालस्य कश्चिद्ब्रह्मयतिस्तदा

ईश्वरोऽपि महाभागे तत्पार्श्वं समुपागतः

तत्र त्वौर्वो महाभागे तप्यते समदर्शनः 147.

तन्निर्गतं ततो ज्ञात्वा और्वं सर्वे तपस्विनः