वराहपुराणम्

श्रुत्वा तन्मधुरं गीतं पञ्चमालापसुन्दरम्

चकर्ष च धनुः कामः पुनःपुनरतन्द्रितः 146.

विचचाराश्रमपदं पश्यन्सन्तुष्टमानसः

दृष्ट्वैव तां तु चार्वंगीं विद्धः कामेन पत्रिणा

सापि दृष्ट्वा देवदत्तं सज्जन्ती हरिणेक्षणा

करेण कन्दुकं घ्नन्ती चञ्चलाक्षी सुपेशला

मनो हरन्ती तस्यर्षेः ललितैर्विभ्रमोद्भवैः

वासः सूक्ष्मंगलन्नीवि कांचीदामगुणान्वितम्

सम्मोहितः स तु मुनिर्गत्वान्तिकमथाब्रवीत्

मादृशान्किं मृगयसे बाहुपाशेन वा मृगान्

सर्वथाऽस्मांस्तवाधीनान् यद्यद्वा कारयिष्यति

अथ तां हसमानां च गृहीत्वा दक्षिणे करे 146.

' रममाणस्तया सार्द्धं भुञ्जन्भोगान् मनोरमान्

बहूनहर्गणानेवं रममाणो यदृच्छया

निर्वेदं प्राप्तवान्सद्यस्तदोवाच भृशातुरः

जानन्नपि तपोभ्रंशं प्राप्तो दैवबलात्कृतः

इति प्रवादो मूर्खाणां विचारान्महदन्तरम्

पुमांस्त्रीदर्शनादेव द्रवते यद्विमोहितः

इत्युक्त्वाऽसौ निवृत्तात्मा विससर्ज सुराङ्गनाम्

उपसर्गो महानत्र तपसो भ्रंशकारकः

तपस्तीव्रं समास्थाय शोषयिष्ये कलेवरम्

गण्डकीसंगमे स्नात्वा सन्तर्प्य पितृदेवताः 146.

पश्यन्भृग्वाश्रमं रम्यमुत्तरं गतवान् शनैः

दृष्ट्वा तीरेषु विश्रांतस्तपोभूमिमचिंतयत्

अतप्यत तपो घोरं शिवदर्शनलालसः

लिंगरूपधरः साक्षादुपर्यपि तथा ह्यधः

उवाच च प्रसन्नात्मा मुने पश्य च मां शिवम्

पूर्वमन्तरभावेन दृष्टवानसि यन्मम

आवामेकेन भावेन पश्यंस्त्वं सिद्धिमाप्स्यसि