वराहपुराणम्

यच्च सिद्धाश्रम इति विख्यातः पुण्यवर्द्धनः

नानापुष्पफलोपेतं कदलीषण्डमण्डितम्

खर्ज्जूराशोकबकुलैश्चूतैश्चैव प्रियालकैः

नारंगैर्बदरीभिश्च जंबीरैर्मातुलुंगकैः

कुन्दैः कुरवकैर्नागैः कुटजैर्दाडिमैरपि

तस्मिन्ह्रदे महापुण्ये पुण्यनद्योस्तु संगमे

स्नात्वा तत्र तु वैशाखे गोसहस्रफलं भवेत्

कार्त्तिके मासि यः स्नाति तुलासंस्थे दिवाकरे

यस्त्रिरात्रमुषित्वा तु नियते नियता शनः १४५.

यज्ञस्तपोऽथवा दानं श्राद्धमिष्टस्य पूजनम्

भूमे तस्यापराधांश्च सर्वानेव क्षमाम्यहम्

तथैवायं देवनद्यो संगमः समुदाहृतः

अहमस्मिन्महाक्षेत्रे धरे पूर्वमुखः स्थितः

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

शिवो मे दक्षिणस्थाने तिष्ठन्वै विगतज्वरः

तं ये विन्दन्ति ते देवि नूनं मामेव विन्दति

शिवं यो वन्दते भूमे स हि मामेव वन्दते

एवमेतन्महाभागे क्षेत्रं हरिहरात्मकम् १४५.

मुक्तिक्षेत्रं प्रथमतो रुरुखण्डं ततः परम्

क्षेत्रं प्रमाणं विज्ञेयं गण्डकी सङ्गतं परम्

गङ्गया मिलिता यत्र भागीरथ्या महाफला

आदौ सा गण्डकी पुण्या भागीरथ्या च सङ्गता

एतत्ते कथितं भद्रे शालग्रामस्य सुन्दरि

पूर्वपृष्टं तया यच्च पुण्यं भागवतप्रियम्

पुण्यानां परमं पुण्यं तपसां च महत्तपः

महालाभस्तु लाभानां नास्त्यस्मादपरं महत्

नीचाय न च दातव्यं ये न जानन्ति सेवितुम् १४५.

लोभमोहमदाद्यैर्ये वर्जिताः पुण्यबुद्धयः

कुलानि तारितान्येवं सप्त सप्त च सप्त च