वराहपुराणम्

दशानामश्वमेधानां प्राप्नोत्यविकलं फलम्

अश्वमेधफलं भुक्त्वा भूमे मत्समतां व्रजेत्

संभेदो देवनद्योस्तु समस्तसुखवल्लभः

गन्धर्वाप्सरसश्चैव नागकन्याः सहोरगैः

सिद्धाश्च किन्नराश्चैव स्वर्गादवतरन्ति हि

तेभ्यस्तेभ्यश्च स्थानेभ्यस्तीर्थेभ्यश्च विशेषतः

श्वतेगंगेति या प्रोक्ता तया संभूय सादरम्

गण्डक्या कृष्णया चैव या कृष्णस्य तनूद्भवा

त्रिशूलगंगेत्याख्याता सापि तत्र महानदी १४५.

मम क्षेत्रे समाख्यातं पुण्यं परमपावनम्

यच्च सिद्धाश्रम इति विख्यातः पुण्यवर्द्धनः

नानापुष्पफलोपेतं कदलीषण्डमण्डितम्

खर्ज्जूराशोकबकुलैश्चूतैश्चैव प्रियालकैः

नारंगैर्बदरीभिश्च जंबीरैर्मातुलुंगकैः

कुन्दैः कुरवकैर्नागैः कुटजैर्दाडिमैरपि

तस्मिन्ह्रदे महापुण्ये पुण्यनद्योस्तु संगमे

स्नात्वा तत्र तु वैशाखे गोसहस्रफलं भवेत्

कार्त्तिके मासि यः स्नाति तुलासंस्थे दिवाकरे

यस्त्रिरात्रमुषित्वा तु नियते नियता शनः १४५.

यज्ञस्तपोऽथवा दानं श्राद्धमिष्टस्य पूजनम्

भूमे तस्यापराधांश्च सर्वानेव क्षमाम्यहम्

तथैवायं देवनद्यो संगमः समुदाहृतः

अहमस्मिन्महाक्षेत्रे धरे पूर्वमुखः स्थितः

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

शिवो मे दक्षिणस्थाने तिष्ठन्वै विगतज्वरः

तं ये विन्दन्ति ते देवि नूनं मामेव विन्दति

शिवं यो वन्दते भूमे स हि मामेव वन्दते

एवमेतन्महाभागे क्षेत्रं हरिहरात्मकम् १४५.

मुक्तिक्षेत्रं प्रथमतो रुरुखण्डं ततः परम्