वराहपुराणम्

तदा देहि जगन्नाथ ममेश्वर समं सुतम्

एवं वरं याचितोऽस्मि मुनिना भीमकर्मणा

एवं तस्य वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्य तपस्विनः

चिरकालं व्रतस्थेन यत्त्वया चिन्तितं मुने

ईश्वरस्य परा मूर्त्तिर्नाम्ना वै नन्दिकेश्वरः

संहरस्व तपो ब्रह्मञ्शान्तिं गच्छ महामुने

त्वं न जानासि विप्रर्षे स जातो नन्दिकेश्वरः

मथुरायाः समानीय आमुष्यायणसंज्ञितम्

तत्राश्रमे महाभाग स्थित्वा त्वं तपसां निधे

अन्यच्च गुह्यं वक्ष्यामि सालङ्कायन तच्छृणु १४५.

शालग्राममिति ख्यातं तन्निबोध मुने शुभम्

एतत्कोऽपि न जानाति विना देवं महेश्वरम्

एवं तस्मै वरं दत्त्वा सालंकायनकाय वै

पश्यतस्तस्य वसुधे तत्रैवान्तर्हितोऽभवम्

मम तद्रोचते स्थानं गिरिकूटशिलोच्चये

तत्र गुह्यानि मे भूमे वक्ष्यमाणानि मे शृणु

गुह्यानि तत्र वसुधे तीर्थानि दश पंच च

तत्र बिल्वप्रभं नाम गुह्यं क्षेत्रं मम प्रियम्

हृद्यं तत्परमं गुह्यं भक्तकर्मसुखावहम्

चतुर्णामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः १४५.

अश्वमेधफलं भुक्त्वा मम लोके स मोदते

चक्राङ्कितशिलास्तत्र दृश्यन्ते च इतस्ततः

तदेतद्विद्धि वसुधे समन्ता द्योजनत्रयम्

त्रयाणामपि यज्ञानां फलं प्राप्नोति निश्चितम्

वाजपेयफलं भुक्त्वा मम् लोकं च गच्छति

तिस्रो धाराः पतन्त्यत्र हिमकूटं समाश्रिताः

त्रयाणामपि रात्रीणां फलं प्राप्नोति निष्कलम्

अतिरात्रफलं भुक्त्वा मम लोके महीयते

अत्र चैव ह्रदस्रोतो बदरीवृक्षनिःसृतः