वराहपुराणम्

अहं ब्रह्मा च देवाश्च ऋषिभिः सह केशव

वसिष्यामः सदैवात्र गण्डक्यां जगतां पते

सर्वपापविनिर्मुक्तो मुक्तिभागी न संशयः

यत्र स्नानेन लभ्येत गंगास्नानफलं नरैः

यस्यास्तत्समतां कान्या लभेद्गंगां विना नदीम्

अपरा देविका नाम्ना गण्डक्या सह संगता

यत्र सृष्टिविधानार्थं कृत्वाश्रमपदं पृथक् १४४.

ततोऽभूद्ब्रह्मतनया पुण्या सा सरितां वरा

त्रिवेणी सा महापुण्या देवानामपि दुर्ल्लभा

पुरा वेदनिधेः पुत्रौ जयो विजय एव च

तृणबिन्दोः सुतौ पापौ जातौ दृष्ट्यैव सुव्रतौ

पूजयन्तौ हरिं भक्त्या तन्निष्ठेन्द्रियमानसौ

ददाति पूजावसरे भक्त्या किल वशीकृतः

राज्ञा समाप्तयज्ञेन पूजयित्वा पुरस्कृतौ

विभागं कर्त्तुमारब्धौ पस्पर्द्धाते परस्परम्

विजयश्चाब्रवीच्चैनं येन लब्धं हि तस्य तत्

न ददासि गृहीत्वा यत्तस्माद्ग्राहत्वमाप्नुहि १४४.

गजो भव मदान्धस्त्वं यो मामेवं प्रभाषसे

गण्डक्यामेव सञ्जातो ग्राहः पूर्वस्मृतिर्द्विजः

करिशावैर्गजीभिश्च क्रीडमानो वने वसन्

वने विहरतोर्भूमे शापमोहितयोः सतोः

त्रिवेणीमभितो यातोऽवगाहनपरायणः

स्वयं च पाययंस्ताश्च चिक्रीड प्रीतमानसः

ग्राहः सम्प्रेरितः पूर्वं वैरयोगमनुस्मरन्

ग्राहं विव्याध सोऽप्येनमाकर्षयत तज्जले

आकर्षणैश्च बहुभिर्द्दन्तभेदैः परस्परम्

तत्त्वानि पीडितान्यासन्ननेकानि क्षयं ययुः १४४.

तेन विज्ञापितो देवो भगवान्भक्तवत्सलः

क्षिप्तं पुनः पुनस्तत्तु शिलाः सङ्घट्टयद्धरे