वराहपुराणम्

स्नात्वा तु बाणगंगायां दृष्ट्वा बाणेश्वरं प्रभुम्

सालङ्कायनकोऽप्याशु क्षेत्रे तस्मिन्परं मम

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि परं गुह्यं वसुन्धरे

प्राप्यामीति परं भावं ज्ञात्वा देवो महेश्वरः

सालङ्कायनपुत्रत्वं योगमायामुपाश्रितः

मायायोगबलोपेतस्त्र्यक्षो वै शूलपाणिधृक्

स तं न ज्ञायते जातं ममैवाराधने स्थित. १४४.

उत्तिष्ठ मुनि शार्दूल सफलस्ते मनोरथः

त्वया तपः समारब्धमीश्वरेण समं सुतम्

विचार्येति तवाहं वै जातोऽस्मि स्वयमेव च

प्राप्तोऽसि परमां सिद्धिं त्वत्पुत्रोऽहं यतः स्थितः

विस्मितस्तु तदोवाच कथं नाद्यापि मे हरिः

यावत्तं न समीक्षिष्ये तावन्न विरतं तपः

त्वमपि योगेन मथुरां व्रज सत्वरम्

आमुष्यायणमादाय शीघ्रमत्र समानय

ततस्त्वाज्ञां समादाय नन्दी सत्वरमाव्रजत्

दृष्ट्वामुष्यायणं तत्र पृष्ट्वा नाम तमप्युत १४४.

सालंकायनशिष्योऽपि आमुष्यायणसंज्ञितः

गुरोश्च कुशलं ब्रूहि कुत्रास्ते स तपोधनः

तन्मे विस्तरतो ब्रूहि अर्घ्यश्चैवोपगृह्यताम्

वृत्तान्तं कथयामास त्वागमस्य च कारणम्

दिनैः कतिपयैश्चैव गण्डकीतीरमाश्रितः

देविका नाम देवानां प्रभावाच्च तपस्यताम्

आश्रमादपरा चासीत्पुलस्त्यपुलहाश्रमात्

कामिकं तन्महातीर्थं पितॄणामतिवल्लभम्

मुक्तिभुक्तिप्रदं देवि दर्शनादघनाशनम्

धरण्युवाच शूलटङ्क इति ख्यातः सोमेश इति चापरः ।। १४४.

वेणीमाधवनाम्नाऽपि यत्र विष्णुः स्वयं स्थितः

सर्वेषां चैव देवानामृषीणां सरसामपि