वराहपुराणम्

हरिष्यसि महापापं वाङ्मनःकायसम्भवम्

तर्पयेत्स्वपितॄंश्चापि तारयित्वा दिवं नयेत्

सोऽपि याति मम स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

एवं दत्त्वा वरान्देव्यै तत्रैवान्तरधीयत

अहं च भगवान्विष्णुर्भक्तेच्छोपात्तविग्रहः

प्रभासयन्नुडुपतेरंगानि प्रममार्ज्ज ह

पश्यतस्तस्य तु विधोस्तत्रैवांतरधीयत १४४.

रावणेन प्रकटिता जलधाराऽतिपुण्यदा

सोमेशात्पूर्व दिग्भागे रावणस्य तपोवनम्

यत्र नृत्येन देवेशस्तुष्टस्तस्मै वरं ददौ

स्नात्वा तु बाणगंगायां दृष्ट्वा बाणेश्वरं प्रभुम्

सालङ्कायनकोऽप्याशु क्षेत्रे तस्मिन्परं मम

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि परं गुह्यं वसुन्धरे

प्राप्यामीति परं भावं ज्ञात्वा देवो महेश्वरः

सालङ्कायनपुत्रत्वं योगमायामुपाश्रितः

मायायोगबलोपेतस्त्र्यक्षो वै शूलपाणिधृक्

स तं न ज्ञायते जातं ममैवाराधने स्थित. १४४.

उत्तिष्ठ मुनि शार्दूल सफलस्ते मनोरथः

त्वया तपः समारब्धमीश्वरेण समं सुतम्

विचार्येति तवाहं वै जातोऽस्मि स्वयमेव च

प्राप्तोऽसि परमां सिद्धिं त्वत्पुत्रोऽहं यतः स्थितः

विस्मितस्तु तदोवाच कथं नाद्यापि मे हरिः

यावत्तं न समीक्षिष्ये तावन्न विरतं तपः

त्वमपि योगेन मथुरां व्रज सत्वरम्

आमुष्यायणमादाय शीघ्रमत्र समानय

ततस्त्वाज्ञां समादाय नन्दी सत्वरमाव्रजत्

दृष्ट्वामुष्यायणं तत्र पृष्ट्वा नाम तमप्युत १४४.

सालंकायनशिष्योऽपि आमुष्यायणसंज्ञितः

गुरोश्च कुशलं ब्रूहि कुत्रास्ते स तपोधनः