वराहपुराणम्

अहो देव मया दृष्टो दुर्दर्शो योगिनामपि

तदनु त्वं प्रविष्टोऽसि पुरुषस्तेन चोच्यते

अनाद्यन्तमपर्यंतं यद्ब्रह्म श्रुतिबोघितम्

तवैवाद्या जगन्माता या शक्तिः परमा स्मृता

निर्गुणः पुरुषोऽव्यक्तश्चित्स्वरूपो निरञ्जनः

स्वां योगमायामाविश्य कर्तृत्वं प्राप्तवानसि

प्रकृतैस्त्रिगुणैरस्मिन्सृज्यमानेऽपि नान्यथा १४४.

स्फटिके हि यथा स्वच्छे जपा कुसुमरागतः

ब्रह्मादयोऽपि कवयो न विदन्ति यथार्थतः

मूढस्य जगतो मध्ये स्थिता किंचिदजानती

तेन लोके महत्त्वं च त्वत्प्रसादेन चैषिता

दयालुरसि दीनेषु नेति मां न वद प्रभो

तद्याचय वरारोहे अदेयमपि सर्वथा

मद्दर्शनमनु प्राप्य को वाऽपूर्णो मनोरथः

प्रांजलिः प्रणता भूत्वा मधुरं वाक्यमब्रवीत्

मम गर्भगतो भूत्वा विष्णो मत्पुत्रतां व्रज

किं याचितं निम्नगया नित्यं मत्सङ्गलुब्धया १४४.

इत्येवं कृपया देवो निश्चित्य मनसा स्वयम्

शालग्रामशिलारूपी तव गर्भगतः सदा

मत्सान्निध्यान्नदीनां त्वमतिश्रेष्ठा भविष्यसि

हरिष्यसि महापापं वाङ्मनःकायसम्भवम्

तर्पयेत्स्वपितॄंश्चापि तारयित्वा दिवं नयेत्

सोऽपि याति मम स्थानं यत्र गत्वा न शोचति

एवं दत्त्वा वरान्देव्यै तत्रैवान्तरधीयत

अहं च भगवान्विष्णुर्भक्तेच्छोपात्तविग्रहः

प्रभासयन्नुडुपतेरंगानि प्रममार्ज्ज ह

पश्यतस्तस्य तु विधोस्तत्रैवांतरधीयत १४४.

रावणेन प्रकटिता जलधाराऽतिपुण्यदा

सोमेशात्पूर्व दिग्भागे रावणस्य तपोवनम्