वराहपुराणम्

मम त्वत्सदृशः पुत्रो भूयादिति मनीषया

रेवायास्तु वरो देयस्त्ववश्यं मृगलाञ्छन

लिंगरूपेण ते देवि गजाननपुरस्कृतः

मम त्वमपरा मूर्त्तिः ख्याता जलमयी शिवा

एवं दत्तवरा रेवा मत्सान्निध्यमिहागता

गण्डक्यापि पुरा तप्तं वर्षाणामयुतं विधो

दिव्यवर्षशतं तेपे विष्णुं चिन्तयती तदा १४४.

उवाच मधुरं वाक्यं प्रीतः प्रणतवत्सलः

अनविच्छिन्नया भक्त्या वरं वरय सुव्रते

गण्डक्यपि पुरा दृष्ट्वा शंखचक्रगदाधरम्

अहो देव मया दृष्टो दुर्दर्शो योगिनामपि

तदनु त्वं प्रविष्टोऽसि पुरुषस्तेन चोच्यते

अनाद्यन्तमपर्यंतं यद्ब्रह्म श्रुतिबोघितम्

तवैवाद्या जगन्माता या शक्तिः परमा स्मृता

निर्गुणः पुरुषोऽव्यक्तश्चित्स्वरूपो निरञ्जनः

स्वां योगमायामाविश्य कर्तृत्वं प्राप्तवानसि

प्रकृतैस्त्रिगुणैरस्मिन्सृज्यमानेऽपि नान्यथा १४४.

स्फटिके हि यथा स्वच्छे जपा कुसुमरागतः

ब्रह्मादयोऽपि कवयो न विदन्ति यथार्थतः

मूढस्य जगतो मध्ये स्थिता किंचिदजानती

तेन लोके महत्त्वं च त्वत्प्रसादेन चैषिता

दयालुरसि दीनेषु नेति मां न वद प्रभो

तद्याचय वरारोहे अदेयमपि सर्वथा

मद्दर्शनमनु प्राप्य को वाऽपूर्णो मनोरथः

प्रांजलिः प्रणता भूत्वा मधुरं वाक्यमब्रवीत्

मम गर्भगतो भूत्वा विष्णो मत्पुत्रतां व्रज

किं याचितं निम्नगया नित्यं मत्सङ्गलुब्धया १४४.

इत्येवं कृपया देवो निश्चित्य मनसा स्वयम्

शालग्रामशिलारूपी तव गर्भगतः सदा