वराहपुराणम्

अहं तिष्ठामि तत्रैव गिरिरूपेण नित्यशः

पूजनीयाः प्रयत्नेन किंपुनश्चक्रलाञ्छिताः

शिवनाभाः शिलास्तत्र चक्रनाभास्तथा शिलाः

सोमेन तत्र संस्थाप्य स्वनाम्ना लिंगमुत्तमम्

ततः शापाद्विनिर्मुक्तः तेजसा च परिप्लुतः

सोमेश्वराच्च वरदमाविर्भूतं त्रियम्बकम्

सोम उवाच नतोऽस्मि पंचवदनं नीलकण्ठं त्रिलोचनम् ।। १४४.

शशांकशेखरं दिव्यं सर्वदेवनमस्कृतम्

त्रिशूलिनं डमरुणा लसद्धस्तं वृषध्वजम्

त्रिपुरघ्नं महाकालमन्धकादिनिषूदनम्

नागभोगोपवीतं च रुद्रमालधरं प्रभुम्

वह्निसोमार्क नयनं मनोवाचामगोचरम्

कैलासनिलयं शम्भुं हिमाचलकृताश्रमम्

वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते

सोम उवाच एतल्लिंगस्य भक्तानां पूरयस्व मनोरथम्

देवदेव उवाच विशेषतस्त्वदीयेऽस्मिन्नद्यप्रभृतिगोपते

ममैवान्या परा मूर्त्तिस्तं शशाङ्क न संशयः १४४.

वरान्दास्यामि भद्रं ते देवानामपि दुर्लभान्

विष्णुना सह संमन्त्र्य स्थितावावां कलानिधे

तयोः पर्वतयोर्या वै शिला विष्णुशिवाभिधा

मम त्वत्सदृशः पुत्रो भूयादिति मनीषया

रेवायास्तु वरो देयस्त्ववश्यं मृगलाञ्छन

लिंगरूपेण ते देवि गजाननपुरस्कृतः

मम त्वमपरा मूर्त्तिः ख्याता जलमयी शिवा

एवं दत्तवरा रेवा मत्सान्निध्यमिहागता

गण्डक्यापि पुरा तप्तं वर्षाणामयुतं विधो

दिव्यवर्षशतं तेपे विष्णुं चिन्तयती तदा १४४.

उवाच मधुरं वाक्यं प्रीतः प्रणतवत्सलः

अनविच्छिन्नया भक्त्या वरं वरय सुव्रते