वराहपुराणम्

अथ वै मुञ्चते प्राणान्स्वकर्मपरिनिष्ठितः

क्षेत्रस्य मण्डलं तस्य कथ्यमानं मया शृणु

तत्र तिष्ठामि सुश्रोणि विन्ध्यस्य गिरिमूर्द्धनि

दक्षिणे संस्थितं चक्रं वामे स्थाने च वै गदा 143.

लांगले मुसलं चैव शंखस्तिष्ठति चाग्रतः

एतन्न जानते केचिन्मम माया विमोहिताः

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे मन्दारमहिमानिरूपणं नाम त्रयश्चत्वारिंशदधिकशततमोध्यायः

अथ सोमेश्वरादिलिङ्गमुक्तिक्षेत्रत्रिवेण्यादिमाहात्म्यम् श्रुत्वा मन्दारमाहात्म्यं धर्मकामा वसुन्धरा

धरण्युवाच मन्दारात्परमं स्थानं विष्णो तद्वक्तुमर्हसि

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि मे गुह्यं शालग्राममिति स्मृतम्

द्वापरे तु युगे भूमे यदूनां कुलसंकुले

तस्य पुत्रो महाभागो सर्वकर्मपरायणः

तस्य भार्या च वसुधे सर्वावयवसुन्दरी

तस्या गर्भे महाभागे भविष्यामि न संशयः

ततोऽपि संस्थिते तत्र यादवानां कुलोद्वहे

ममैवाराधनार्थाय भ्रमते स दिशो दश

ततः पिण्डारके गता मम क्षेत्रे वसुन्धरे १४४.

ईश्वरेण समं पूर्वं सर्वयोगेश्वरं स्थितम्

ईश्वरेण समं पूर्वमहमासं वसुन्धरे

तस्मिन्क्षेत्रे हरो देवो मत्स्व रूपेण संयुतः

अहं तिष्ठामि तत्रैव गिरिरूपेण नित्यशः

पूजनीयाः प्रयत्नेन किंपुनश्चक्रलाञ्छिताः

शिवनाभाः शिलास्तत्र चक्रनाभास्तथा शिलाः

सोमेन तत्र संस्थाप्य स्वनाम्ना लिंगमुत्तमम्

ततः शापाद्विनिर्मुक्तः तेजसा च परिप्लुतः

सोमेश्वराच्च वरदमाविर्भूतं त्रियम्बकम्

सोम उवाच नतोऽस्मि पंचवदनं नीलकण्ठं त्रिलोचनम् ।। १४४.

शशांकशेखरं दिव्यं सर्वदेवनमस्कृतम्

त्रिशूलिनं डमरुणा लसद्धस्तं वृषध्वजम्