वराहपुराणम्

ऋतुकाले तु सर्वासां पित्रर्थं भोग इष्यते 142.

न गच्छति च यः क्रोधान्मोहाद्वा पुरुषाधमः

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

कर्मणा यान्ति मत्स्थानं यान्ति मद्गाननिष्ठिताः

ज्ञानं योगं च सांख्यं च नास्ति चित्तव्यपाश्रितम्

यस्तु भागवतो भूत्वा ऋतुकाले व्यवस्थितः

अथ तत्र चतुर्थे तु दिने प्राप्ते वसुन्धरे

ततः स्नानेन कुर्वीत शिरसो मलशोधनम्

ततो बुद्धिं मनश्चैव समं कृत्वा वसुन्धरे

तत्र मन्त्रः – आदिर्भवान्गुप्तमनन्तमध्यो रजस्वला देव वयं नमामः 142.

तत एतेन मन्त्रेण शुद्धा भूमे रजस्वलाः

एवं दुष्यति नो देवि नारी वा पुरुषोऽपि वा

सर्वाण्यनुदिनं भद्रे मम चित्तानुसारिणः

एकचित्तस्ततो भूत्वा भूमे चेन्द्रियनिग्रहात्

एवं कुर्वन्ति ये नित्यं स्त्रियः पुंसो नपुंसकम्

अद्यापि मां न जानन्ति नराः संसारसंश्रिताः

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च

अज्ञानेनावृतो लोको मोहेन च वशीकृतः

गच्छत्यन्यत्र माता वै पिता चान्यत्र गच्छति

जायन्ते चात्मनः स्थाने स्वस्वकर्मसमुद्भवे 142.

अल्पकालपरं चैव माससंवत्सरेति च

यस्यैतद्विदितं सर्वं न्यासयोगं वसुन्धरे

य एतच्छृणुयान्नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः

एतत्ते कथितं भद्रे रहस्यं परमं महत्

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे गुह्यकर्ममाहात्म्यवर्णनं नाम द्वाचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ मन्दारमहिमनिरूपणम् पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि एकान्तं शृणु सुन्दरि

जाह्नव्या दक्षिणे कूले विन्ध्यपृष्ठसमाश्रितम्

तत्र त्रेतायुगे भूमे रामो नाम महाद्युतिः

नारायणमुखाच्छ्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा