वराहपुराणम्

योऽवगच्छति चात्मानं स गच्छेत्परमां गतिम् ।।141.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे बदरिकाश्रममाहात्म्यवर्णनं नामैकचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ गुह्यकर्ममाहात्म्यम् ततो देववचः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा

धरण्युवाच मृदुना च स्वभावेन वक्ष्यामि त्वां जनार्दन

अल्पप्राणबला नार्यो यत्त्वया परिभाषितम्

भुञ्जमाना नरा ह्यत्र रजसा यांति शं परम्

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा माधव्याः स तु माधवः

श्रीवराह उवाच पृष्टोऽहं परमं गुह्यं मम भक्तसुखावहम्

स्पृष्टा या रजसा देवि मम कर्मपरायणा

यदि भावस्तदा कश्चिद्भोजने कायसाधने

न सा लिप्यति दोषेण भुञ्जमाना रजस्वला

( अनादिमध्यान्तमजं पुराणं रजस्वला देववरं नमामि करोति यानि कर्माणि न तैर्दुष्येत कर्हिचित् ।। 142.

स्नात्वा सा तु महाभागे पंचमात्तु दिनात्पुनः

यथार्हं कुरुते कर्म मच्चित्ता मत्परायणा

धरण्युवाच कथं दोषेण मुच्यन्ते जन्मसंसारबन्धनात्

श्रीवराह उवाच मयि संन्यासयोगेन मम कर्मपरायणः

मम योगेषु संन्यासमेकचित्तो दृढव्रतः

ज्ञानसंन्यासयोगं वा यदीच्छेत्परमां गतिम्

मनो बुद्धिश्च चित्तं च ते ह्यनीशाः शरीरिणाम्

समचित्तं प्रपद्यन्ते न ते लिप्यन्ति मानवाः

समं चित्तं मयि यदि तदा तस्य न च क्रिया

यत्किंचित्कुर्वतः कर्म पद्मपत्रमिवांभसि 142.

रात्रिन्दिवं मुहूर्तं वा क्षणं वा यदि वा कला

सदा दिवानिशोश्चैव कुर्वन्तः कर्मसङ्करम्

जाग्रतः स्वपतो वापि शृण्वतः पश्यतोऽपि वा

दुर्वृत्तमपि चाण्डालं ब्राह्मणं चाऽपथि स्थितम्

यजन्तः सर्वधर्मज्ञा ज्ञानसंस्कारसंस्कृताः

ये मत्कर्माणि कुर्वन्ति मया हृदि समाश्रिताः

येषां प्रशांतं चित्तं वै तेऽपि देवि मम प्रियाः