वराहपुराणम्

शक्रलोकमतिक्रम्य मम लोकं प्रपद्यते

शक्ररुद्रेति विख्यातं तस्मिन्कोकाशिलातले

अस्ति चान्यन्महद्भद्रे क्षेत्रे गुह्ये विशेषितम्

दंष्ट्रांकुरेति विख्यातं यत्र कोका विनिःसृता 140.

कृतोदकस्तत्र भद्रे अहोरात्रोषितो नरः

तत्राथ मुंचते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः

तस्मिन्क्षेत्रे महागुह्ये परमस्ति फलोदयम्

ततः पर्वतमध्यात्तु कोकायां पतते जलम्

तस्मिन् कृतोदको भूमे छित्त्वा संसारबन्धनम्

तत्राऽथ मुंचते प्राणान्मम कर्मसु निष्ठितः

अस्ति तत्र वरं स्थानं सङ्गमं कौशिकोकयोः

तत्र यः कुरुते स्नानमहोरात्रोषितो नरः

स्वर्गे वा यदि वा भूमौ यं यं कामयते नरः

तत्राऽथ मुंचते प्राणान्मम कर्मण्यवस्थितः 140.

धाराः पतन्ति तिस्रो वै कौशिकीमाश्रिता नदीम्

तत्र च स्नायमानस्तु यदि मत्स्यं प्रपश्यति

तत्र मत्स्यं पुनर्दृष्ट्वा यजमानस्तु सुन्दरि

यस्तत्र कुरुते स्नानं देवि गुह्ये ततः परे

अथ संप्राप्य मुच्येत मत्स्यं गुह्यं परं मम

पंचयोजनविस्तारं क्षेत्रं कोकामुखं मम

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

शिलाचन्दनसंकाशं देवानामपि दुर्लभम्

वामोन्नतमुखं कृत्वा वामदंष्ट्रासमुन्नतम्

ये मां स्मरन्ति वै भूमे पुरुषा मुक्तकिल्बिषाः 140.

यदि कोकामुखं गच्छेत् कदाचित्कालपर्यये

गुह्यानां परमं गुह्यमेतत्स्थानं परं महत्

न च सांख्येन योगेन सिद्धिं यान्ति महापराम्

एवं श्रेष्ठं महाभागे यत्त्वया परिपृच्छिम्

य एतत्कथितं भूमे कोकामुखमनुत्तमम्