वराहपुराणम्

स्थानं लोहार्गलं नाम म्लेच्छराजसमाश्रितम्

सचैत्यं पश्य मे स्थानं जगदेतच्चराचरम्

ये तु जानन्ति मां देवि गुह्यां कामगतिं मम

ततो देववचः श्रुत्वा पृथिवी वाक्यमब्रवीत्

धरण्युवाच कथं कोकामुखं श्रेष्ठं तद्भवान्वक्तुमर्हसि

श्रीवराह उवाच नास्ति कोकामुखात्स्थानं नास्ति कोकामुखात्प्रियम्।।140.

यस्तु कोकामुखं गत्वा भूयो विनिवर्त्तते

यानि यानि च क्षेत्राणि त्वया पृष्टानि वै धरे।. कोकामुखसमं स्थानं न भूतं न भविष्यति

मम सा परमा मूर्त्तिर्यां न जानन्ति गोपिताम्

श्रीवराह उवाच तस्मिन् कोकामुखं रम्यं कथ्यमानं मयाऽनघे

जलबिन्दुरिति ख्यातात्पर्वतात्पत्तनाद्भुवि

सर्वसङ्गान्परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

पर्वतात्पतिता भूमौ धारा मुसलसन्निभा

अग्निष्टोमसहस्राणां फलं प्राप्नोति मानवः।. न मुह्यति स कर्त्तव्ये फलं प्राप्नोति चोत्तमम्

जायते विपुले शुद्धे मम मार्गानुसारिणि 140.

पश्यते परमां मूर्त्तिमेतां मम न संशयः

एतत्कश्चिन्न जानाति धरे वाराहसंश्रितम्

क्रौंचद्वीपे प्रजायेत मम भक्तिपरायणः

सर्वसङ्गान्परित्यज्य मम लोके स गच्छति

यत्र दंष्ट्राप्रहारेण चाहृतासि वसुन्धरे

सर्वपापविशुद्धात्मा मम लोकं स गच्छति

यत्र पञ्चशिलाभूभिर्विष्णुनाम्ना तथाङ्किता

गोमेदे जायते द्वीपे मम मार्गानुसारकः

सर्वपापविनिर्मुक्तः शुद्धात्मा मां स पश्यति

चतुर्धाराः पतन्त्यत्र पर्वतादुच्छ्रयं श्रिताः 140.

कुशद्वीपं समासाद्य मम लोकेषु तिष्ठति

देवाश्च यं न जानन्ति किम्पुनर्मनुजादयः

जायते पुष्करद्वीपे मम कर्मपरायणः

सर्वपापविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति