वराहपुराणम्

श्वपाकवचनं श्रुत्वा राक्षसः पुनरब्रवीत्

एतेन तारितोऽस्मीति तव गीतफलेन वै

उवाच मधुरं वाक्यं चाण्डालो विस्मयान्वितः

कर्मणो यस्य दोषेण राक्षसत्वं समागतः

सूत्रमन्त्रपरिभ्रष्टो यज्ञकर्मसु निष्ठितः 139.

प्रवर्तमाने यज्ञे तु कदाचिद्दैवयोगतः

अथ पञ्चमहारात्रे ह्यसमाप्ते क्रतौ तथा

राक्षसत्वमनुप्राप्तस्तेन दुष्टेन कर्मणा

सूत्रहीनं तथा तत्र प्राग्वंशादि कृतं मया

कृतस्य तस्य दोषेण योनिं प्राप्तोऽस्मि राक्षसीम्

बाढमित्येव तद्वाक्यं राक्षसं प्राब्रवीत्तदा

ददामि राक्षस त्वं चेन्मुच्यसे शुद्धमानसः

स तारयति दुर्गाणीत्युक्त्वा तद्दत्तवान् फलम्

जातः सुविमलो भद्रे शरदीव यथा शशी 139.

कृत्वा सुविपुलं कर्म स ब्रह्मत्वमुपागतः

मह्यं जागरतो भद्रे गीयमानं मनस्विनि

सर्वसंगं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

सर्वसंगात्प्रमुक्तो वै मम लोकं स गच्छति

यस्य गीतस्य शब्देन तरेत्संसारसागरम्

प्राप्तवान्मानुषो येन देवेभ्यः सबलां स्वयम्

नववर्षसहस्राणि नववर्षशतानि च

कुबेरभवनाद्भ्रष्टः स्वच्छन्दगमनालयः

नृत्यमानस्य वक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे।. मानवो येन गच्छेत्तु च्छित्त्वा संसारबन्धनम्

त्रिंशद्वर्षसहस्राणि त्रिंशद्वर्षशतानि च 139.

फलं प्राप्नोति सुश्रोणि मम कर्मपरायणः

मद्भक्तश्चैव जायेत संसारपरिमोचितः

जम्बूद्वीपं समासाद्य राजराजस्तु जायते

मद्भक्तश्चैव जायेत मम कर्मपरायणः

यो मामुपनयेद्भूमे मम कर्मपथे स्थितः