वराहपुराणम्

चण्डालस्याविधिज्ञस्य यस्य ते मतिरीदृशी

उवाच मधुरं वाक्यं ब्रह्मराक्षसमेव तु

तथापि सत्यं वक्तव्यं ब्रह्मराक्षस नित्यशः

उवाच मधुरं वाक्यं श्वपाकं संशितव्रतम्

फलं गीतस्य मे देहि यदीच्छेर्जीवितं स्वकम्

ब्रह्मरक्षोवचः श्रुत्वा श्वपाकः प्रत्युवाच ह 139.

भक्षयामीति चोक्त्वा मां गीतपुण्यं किमिच्छसि

देहि मे त्वेकयामीयं पुण्यं गीतस्य वै परम्

श्रुत्वा राक्षसवाक्यानि चाण्डालो गीतलोभितः

न गायनफलं दद्मि ब्रह्मरक्षस्तवेप्सितम्

श्वपाकवचनं श्रुत्वा राक्षसः पुनरब्रवीत्

एतेन तारितोऽस्मीति तव गीतफलेन वै

उवाच मधुरं वाक्यं चाण्डालो विस्मयान्वितः

कर्मणो यस्य दोषेण राक्षसत्वं समागतः

सूत्रमन्त्रपरिभ्रष्टो यज्ञकर्मसु निष्ठितः 139.

प्रवर्तमाने यज्ञे तु कदाचिद्दैवयोगतः

अथ पञ्चमहारात्रे ह्यसमाप्ते क्रतौ तथा

राक्षसत्वमनुप्राप्तस्तेन दुष्टेन कर्मणा

सूत्रहीनं तथा तत्र प्राग्वंशादि कृतं मया

कृतस्य तस्य दोषेण योनिं प्राप्तोऽस्मि राक्षसीम्

बाढमित्येव तद्वाक्यं राक्षसं प्राब्रवीत्तदा

ददामि राक्षस त्वं चेन्मुच्यसे शुद्धमानसः

स तारयति दुर्गाणीत्युक्त्वा तद्दत्तवान् फलम्

जातः सुविमलो भद्रे शरदीव यथा शशी 139.

कृत्वा सुविपुलं कर्म स ब्रह्मत्वमुपागतः

मह्यं जागरतो भद्रे गीयमानं मनस्विनि

सर्वसंगं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

सर्वसंगात्प्रमुक्तो वै मम लोकं स गच्छति

यस्य गीतस्य शब्देन तरेत्संसारसागरम्