वराहपुराणम्

तां गतिं सम्प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः

तां गतिं सम्प्रपद्येऽहं यद्यं नागमे पुनः

तेषां गतिं प्रपद्येऽहं यद्यहं नागमे पुनः

उवाच मधुरं वाक्यं गच्छ शीघ्रं नमोऽस्तु ते

पुनर्गायति मह्यं वै मम भक्तौ व्यवस्थितः

नमो नारायणायेति श्वपाकः परिवर्त्तते 139.

उवाच मधुरं वाक्यं चाण्डालं कृतनिश्चयम्

जानन्कौणपपं तं च न त्वं मर्त्तुमिहार्हसि

समयो मे कृतः पूर्वं राक्षसेन हि भक्षता

ततः स पद्मपत्राक्षः श्वपाकं प्रत्युवाच ह

मा गच्छ तत्र चाण्डाल यत्रासौ पापराक्षसः

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा श्वपाकः संशितव्रतः

नाहमेवं करिष्यामि यन्मां त्वं परिभाषसे

सत्यमूलं जगत्सर्वं कुलं सत्ये प्रतिष्ठितम्

न चैवाहं तदुत्सृज्य असत्यः स्यां कदाचन

एवमुक्त्वा श्वपाकोपि नित्यं सत्यव्रते स्थितः 139.

आगतोऽस्मि महाभाग मा विलम्बय भक्षय

एतानि मम गात्राणि भक्षयस्व यथेष्टतः

तर्पयस्व स्वमात्मानं कुरुष्व मम वै हितम्

उवाच मधुरं वाक्यं श्वपाकं तदनन्तरम्

चण्डालस्याविधिज्ञस्य यस्य ते मतिरीदृशी

उवाच मधुरं वाक्यं ब्रह्मराक्षसमेव तु

तथापि सत्यं वक्तव्यं ब्रह्मराक्षस नित्यशः

उवाच मधुरं वाक्यं श्वपाकं संशितव्रतम्

फलं गीतस्य मे देहि यदीच्छेर्जीवितं स्वकम्

ब्रह्मरक्षोवचः श्रुत्वा श्वपाकः प्रत्युवाच ह 139.

भक्षयामीति चोक्त्वा मां गीतपुण्यं किमिच्छसि

देहि मे त्वेकयामीयं पुण्यं गीतस्य वै परम्

श्रुत्वा राक्षसवाक्यानि चाण्डालो गीतलोभितः