वराहपुराणम्

वहते गोमयं सुष्ठु मम लोकं स गच्छति

तस्य पुण्यं महाभागे शृणु तत्वेन निष्कलम्

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते

क्रौंचद्वीपात्परिभ्रष्टो राजा भवति धार्मिकः

संमार्ज्जनं प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

शुचिर्भागवतः शुद्धो अपराधविवर्जितः

तावद्वर्षशतान्याशु स्वर्गलोके महीयते 139.

तत्र स्थित्वा चिरङ्कालं राजा भवति धार्मिकः

श्वेतद्वीपं ततो गच्छेन्मत्कर्मनिरतः शुचिः

गायनं ये प्रकुर्वन्ति मम कर्मपरायणाः

गीयमानस्य गीतस्य यावदक्षरपङ्क्तयः

रूपवान्गुणवान् सिद्धः सर्ववेदविदां वरः

मद्भक्तश्चैव जायेत इन्द्रलोकपथे स्थितः

इन्द्रलोकात्परिभ्रष्टो मम गीतपरायणः

ततः स भूमौ जायेत वैष्णवैः सह संस्थितः

मत्प्रसादात्स शुद्धात्मा मम लोकं हि गच्छति

सूत उवाच कृताञ्जलिपुटा भूयः प्रत्युवाच वसुन्धरा ।। 139.

धरण्युवाच के च गीतप्रभावेण सिद्धिं प्राप्ता महौजसः

वराह उवाच दूराज्जागरणे याति मम भक्तौ व्यवस्थितः

गायमानश्च गीतानि संवत्सरगणान्बहून्

कौमुदस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी

जाग्रंस्तत्र स चाण्डालो गृहीतो ब्रह्मरक्षसा

दुःखशोकेन सन्तप्तो न शक्नोति विचेष्टितुम्

किं त्वया चेष्टितं मह्यं यस्त्वेवं परिधावसि

ततः प्रोवाच तं श्वादं मानुषाहारलोलुपः

विधात्रा विहितस्त्वं व आहारः पारणाविधौ

तृप्तिं यास्यामि परमां विधात्रा विहितां मम 139.

राक्षसं छन्दयामास मम भक्त्या व्यवस्थितः

अवश्यमेतत्कर्तव्यं धात्रा दत्तं यथा तव