वराहपुराणम्

न ममेति तवेत्युक्त्वा ह्यादित्यं तीर्थमुत्तमम्

तत्र मुक्ता मया प्राणाः सूर्यतीर्थे महौजसि

जातस्तव सुतो मातस्तदेतद्दिनमुत्तमम् 138.

व्यतीतानि च गुह्यं ते कथनं मम चैव यत्

अहं कर्म करिष्यामि गच्छ तात नमोऽस्तु ते

विष्णुप्रोक्तानि कर्माणि यं यं कारयिता भवान्

वटमाला यथान्यायं कर्मसंसारमोक्षणम्

कृत्वा तु विपुलं कर्म ततः पंचत्वमागताः

विमुक्ताः सर्वसंसाराच्छ्वेतद्वीपमुपागताः

सर्वः श्रिया युतस्तत्र रोगव्याधिविवर्जितः

मोदन्ते तु यथान्यायं प्रसादात्क्षेत्रजान्मम

पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि यद्वृत्तं सौकरे मम

तिर्यग्योनिविनिर्मुक्ताः श्वेतद्वीपमुपागताः 138.

स कुलं तारयेत्तूर्णं दश पूर्वान्दशावरान्

न पठेत्पिशुनानां च एकाकी तु पठेद्गृहे

वैष्णवानां च पुरतो यै व शास्त्रगुणान्विताः

इति श्रीवराहपुराणे खञ्जरीटोपाख्यानं नामाष्टत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ सौकरमाहात्म्यम् शृणु तत्त्वेन मे देवि लिप्यमानस्य यत्फलम्

गृहीत्वा गोमयं भूमे मम वेश्मोपलेपयेत्

तावद्वर्षसहस्राणि दिव्यानि दिवि मोदते

जायते विपुले शुद्धे धनधान्यसमाकुले

कुशद्वीपमनुप्राप्य सहस्राणि च जीवति

कुशद्वीपात्परिभ्रष्टो मम कर्मपरायणः

तेन तस्य प्रभावेण मम कर्मपरायणः

देवि कारयते सर्वं मम चायतनानि च

गोमयस्य तु वक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

समीपे यदि वा दूरे गत्वा नयति गोमयम् 139.

गोमयानां च नेता वै स्वर्गलोके महीयते

एकादशसहस्राणि एकादशशतानि च