वराहपुराणम्

ततः पूर्वार्द्धयामेन माघमासे त्रयोदशी

मुहूर्त्तेन च तेनैव गमनं कुरुते ततः

अथ दीर्घेण कालेन नारायणमुदावहाः 138.

स्नाताः सन्तर्प्य च पितॄन्मम वस्त्रविभूषिताः

तत्र भङ्गुरसो नाम मम कर्मपरायणः

ततः स प्रददौ तस्य विंशा गावो महाधनाः

प्रददौ धनरत्नानि नित्यमेव दिने दिने

एवं तु वसतस्तस्य वर्षाकाल उपागतः

पुष्पितानि कदम्बानि कुटजार्ज्जुनकानि च

गर्ज्जतां गुञ्जतां चैव धारापातनिपातिताः

नदीनां चैव निर्घोषो मयूराणां च निःस्वनः

वाताः प्रवान्ति ते तत्र शिखीनां च सुखावहाः

गच्छत्येवं स कालो हि मेघदुन्दुभिनादितः 138.

तडागानि प्रसन्नानि कुमुदोत्पलवन्ति च

प्रवान्ति सुसुखा वाताः सुगन्धाश्च सुशीतलाः

एवं शरदि निर्वृत्ते कौमुदे समुपागते

एकादश्यां ततः सुभ्रु स्नातौ क्षौमविभूषितौ

उषितास्त्वत्र षण्मासान्सुखं च द्वादशी भवेत्

पित्रोस्तु वचनं श्रुत्वा स पुत्रो धर्मनिष्ठितः

एवमेतन्महाभाग यत्त्वया परिभाषितम्

एषा वै द्वादशी तात प्रभुनारायणप्रिया

ददतेऽस्यां प्रहृष्टाश्च द्वादश्यां कौमुदे सिते

तेन दानप्रभावेण विष्णुतोषकरेण च 138.

एवं कथयतां तेषां प्रभाता रजनी शुभा

शुचिर्भूत्वा यथान्यायं क्षौमवस्त्रविभूषितः

उभौ तच्चरणौ गृह्य पितरौ समभाषत

यद्भवान्पृच्छते तात गुह्यं सौकरवं प्रति

भक्षिताश्च पतंगा मे अजीर्णेनातिपीडितः

दृष्ट्वा मां विह्वलं बाला गृहीत्वा क्रीडितुं गताः