वराहपुराणम्

कन्या वै रमणीयाश्च सजातीयाः कुलोद्भवाः

यदीच्छसि पुनश्चान्यद्यज्ञैर्यष्टुं सुपुत्रक

अष्टौ सम्पूर्णधुर्याणां हलानां तावतां शतम्

यावद्भोजनतृप्तान्वा द्विजानिच्छसि तर्पितुम् 138.

पितृमातृ वचः श्रुत्वा स बालो धर्मसंयुतः

गोप्रदाने न मे कार्यं मित्रं वापि न चिन्तितम्

नाहं वाणिज्यमिच्छामि कृषिगोरक्षमेव च

एकं मे परमं चिन्त्यं यन्ममेच्छा तपोधृतौ

ततः पुत्रवचः श्रुत्वा मम कर्मपरायणौ

अथ द्वादश वर्षाणि तव जातस्य पुत्रक

चिन्तयिष्यति भद्रं ते यदा तत्प्राप्नुया वयः

किमिदं चिन्तितं वत्स गमने सौकरं प्रति

अम्बेति भाषसेऽद्यापि कथमेतद्विचिन्तितम् 138.

अपराधो न विद्येत पुत्र क्षेत्रगृहेष्वपि

रुष्टेन वापि भीषायै गृह्यते चैव यष्टिका

इति मातुर्वचः श्रुत्वा स वैश्यकुलनन्दनः

उषितोऽस्मि तदंगेषु गर्भस्थः कुक्षिसंभवः

स्तनौ ह्येतौ मया पीतौ ललितेन विजृम्भितौ

अम्ब त्वं मयि कारुण्यं कुरुष्व खलु चोचितम्

आयान्ति च पुनर्यान्ति गता गच्छन्ति चापरे

कुतो जातः क्व संबद्धः कस्य माता पिताथवा

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च

एवं चिन्तां समासाद्य मा शुचो जननि क्वचित् 138.

अहो बत महद्गुह्यं किमेतत्तात कथ्यताम्

उवाच मधुरं वाक्यं जननीं पितरं तथा

तत्पृच्छ्यतां भवद्भ्यां हि गुह्यं सौकरवं प्रति

सूर्यतीर्थं समासाद्य यत्तात परिपृच्छसि

गमने कृतसंकल्पौ ततः सौकरवं प्रति

गतः स पद्मपत्राक्ष आभीराणां जनेश्वरः