वराहपुराणम्

श्रीवराह उवाच मम क्षेत्रं परं चैव शुद्धं भागवतप्रियम्

परं कोकामुखं स्थानं तथा कुब्जा म्रकं परम्

यत्र संस्था च मे देवि ह्युद्धृतासि रसातलात्

धरोवाच किं वा पुण्यं भवेत्तत्र स्नातस्य पिबतस्तथा

श्रीवराह उवाच यां गतिं ते प्रपद्यन्ते नराः सौकरवे मृताः।।१३७.

यत्र स्नातस्य यत्पुण्यं गतस्य च मृतस्य च

शृणु पुण्यं महाभागे मम क्षेत्रेषु सुन्दरि

दश पूर्वापराश्चापि अपरे सप्त पंच च

गमनादेव सुश्रोणि मुखस्य मम दर्शनात्

धनधान्यसमृद्धेषु रूपवान्गुणवान् शुचिः

एवं वै मानुषो भूत्वा अपराधविवर्जितः

ये मृतास्तस्य क्षेत्रस्य सौकरस्य प्रभावतः

त्यक्त्वा कलेवरं तूर्णं श्वतेद्द्वीपं प्रयान्ति ते

तीर्थेषु तेषु स्नातश्च यां प्राप्नोति परां गतिम्

शृणु पुण्यं तत्र भद्रे प्राप्नोति परमं नरः १३७.

वैशाख द्वादशीं प्राप्य स्नायाद्यो विधिपूर्वकम्

धनधान्यसमृद्धो हि जायते विपुले कुले

अपराधं वर्जयति दीक्षितश्चैव जायते

तीर्त्वा चक्र गदाशंखपद्मपाणिश्चतुर्भुजः

चक्रतीर्थे विशालाक्षि मरणे कृतकृत्यतः

शिरस्यञ्जलिमाधाय श्लक्ष्णमेतदुवाच ह

एतदाचक्ष्व तत्त्वेन परं कौतूहलं हि मे

उवाच वाक्यं मेदिन्याः मेषदुन्दुभिनिःस्वनः

तस्य वै कारणं येन तेन चाराधितोस्म्यहम्

दर्शितश्च मया ह्यात्मा यो हि देवेषु दुर्लभः १३७.

मां स द्रष्टुं न शक्नोति मम तेजःप्रमोहितः

न शक्नोति तथा वक्तुं भीरुः सन्त्रस्तलोचनः

वाणीं सूक्ष्मां समादाय स सोमो चोदितो मया

ब्रूहि तत्वेन मे सोम यत्ते मनति वर्त्तते