वराहपुराणम्

एकजन्मनि श्वा चैव वानरश्चैव जायते

एकजन्म भवेदन्धो मूषको जायते पुनः

शुद्धो भागवतः श्रेष्ठस्त्वपराधविवर्ज्जित

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम भक्तिपरायणः

पायसेन दिनत्रय्यां त्रिदिनं सक्तुना तथा

उत्थायापररात्रे तु कृत्वा वै दन्तधावनम्

य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परं तपः 136.

एष धर्मश्च कीर्त्तिश्च आचाराणां महौजसाम्

य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः

आरोग्याणां महारोग्यं मङ्गलानां तु मङ्गलम्

यस्तु भागवतो नित्यं पठते च दृढव्रतः

एष जप्यः प्रमाणं च सन्ध्योपासनमेव च

न पठेन्मूर्खमध्ये तु कुशिष्याणां तथैव च

एतत्ते कथितो देवि आचारस्य विनिश्चयः

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे प्रायश्चित्तकर्मसूत्रं नाम षट्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ गृध्रजम्बुकाख्यानम् । तत्रादित्यवरप्रदानम् श्रुत्वा तु विपुलं ह्येतदपराधविशोधनम्

अहो कर्म महाश्रेष्ठं भगवंस्तव भाषितम्

श्रुतं ह्येव महाबाहो सर्वधर्मार्थ साधकम्

किमुच्यते व्रतं चैव शुभं कुब्जाम्रकं महत्

श्रीवराह उवाच मम क्षेत्रं परं चैव शुद्धं भागवतप्रियम्

परं कोकामुखं स्थानं तथा कुब्जा म्रकं परम्

यत्र संस्था च मे देवि ह्युद्धृतासि रसातलात्

धरोवाच किं वा पुण्यं भवेत्तत्र स्नातस्य पिबतस्तथा

श्रीवराह उवाच यां गतिं ते प्रपद्यन्ते नराः सौकरवे मृताः।।१३७.

यत्र स्नातस्य यत्पुण्यं गतस्य च मृतस्य च

शृणु पुण्यं महाभागे मम क्षेत्रेषु सुन्दरि

दश पूर्वापराश्चापि अपरे सप्त पंच च

गमनादेव सुश्रोणि मुखस्य मम दर्शनात्