वराहपुराणम्

तानि तानि तरन्त्येव सर्व एव पितामहाः

चर्मकारस्तु जायेत वर्षाणां तु त्रयोदश

सूकरत्वात्परिभ्रष्टः श्वा भवेच्च जुगुप्सितः

मद्भक्तश्च विनीतश्च अपराधविवर्जितः

य एतेन विधानेन वसुधे कर्म कारयेत्

भेरीशब्दमकृत्वा तु यस्तु मां प्रतिबोधयेत्

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं मम प्रियम्

यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी 136.

य एतेन विधानेन वसुधे कर्म कारयेत्

अन्नं भुक्त्वा बहुतरमजीर्णेन परिप्लुतः

एकजन्मनि श्वा चैव वानरश्चैव जायते

एकजन्म भवेदन्धो मूषको जायते पुनः

शुद्धो भागवतः श्रेष्ठस्त्वपराधविवर्ज्जित

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम भक्तिपरायणः

पायसेन दिनत्रय्यां त्रिदिनं सक्तुना तथा

उत्थायापररात्रे तु कृत्वा वै दन्तधावनम्

य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परं तपः 136.

एष धर्मश्च कीर्त्तिश्च आचाराणां महौजसाम्

य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः

आरोग्याणां महारोग्यं मङ्गलानां तु मङ्गलम्

यस्तु भागवतो नित्यं पठते च दृढव्रतः

एष जप्यः प्रमाणं च सन्ध्योपासनमेव च

न पठेन्मूर्खमध्ये तु कुशिष्याणां तथैव च

एतत्ते कथितो देवि आचारस्य विनिश्चयः

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे प्रायश्चित्तकर्मसूत्रं नाम षट्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ गृध्रजम्बुकाख्यानम् । तत्रादित्यवरप्रदानम् श्रुत्वा तु विपुलं ह्येतदपराधविशोधनम्

अहो कर्म महाश्रेष्ठं भगवंस्तव भाषितम्

श्रुतं ह्येव महाबाहो सर्वधर्मार्थ साधकम्