वराहपुराणम्

यावत् तत्तनुसंस्थं तु भजते तु प्रतिष्ठितम्

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

अन्धो भूत्वा ततो देवि जन्म चैवं प्रतिष्ठितम्

जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते शुचिः

द्रव्यवान्गुणवांश्चैव रूपवाञ्छीलवाञ्छुचिः

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम कर्मपरायणः

दिनानि सप्त तिष्ठेत सप्त वै पायसेन च

प्रायश्चित्तान्महाभागे मम लोकं स गच्छति 136.

तत्र दोषं प्रवक्ष्यामि शृणु सुन्दरि तत्त्वतः

ततो भवेत्सुपूतात्मा मद्भक्तः स न संशयः

दीक्षितः पिबते मद्यं प्रायश्चित्तं न विद्यते

अग्निवर्णां सुरां पीत्वा तेन मुच्येत किल्बिषात्

न स लिप्यति पापेन संसारं च न गच्छति

नरके पच्यते घोरे दश पंच च सूकरः

वर्षमेकं ततः शुध्येन्मत्कर्मणि रतः शुचिः

ततो भूमिर्वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच पुनर्हरिम्

कथं मुच्येत देवेश प्रायश्चित्तं वद प्रभो यो मे कुसुम्भशाकेन प्रापणं कुरुते नरः

दशवर्षसहस्राणि नरके परिपच्यते 136.

भक्षणे तु कृते कुर्याच्चान्द्रायणमतन्द्रितः

य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

यः पारक्येण वस्त्रेण न धूतेन च माधवि

करोति मम कर्माणि स्पृशते मां तदा स्थितः

हीनपादेन जायेत चैकं जन्म वसुन्धरे

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम्

अष्टभक्तं ततः कृत्वा मम भक्तिपरायणः

तिष्ठेज्जलाशये गत्वा शान्तो दान्तो यतव्रतः

प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते तु दिवाकरे

य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् 136.

( अकृत्वा यो नवान्नानि मम कर्मपरायणः