वराहपुराणम्

आकाशशयनं कुर्यादेकवस्त्रः कुशासने

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो मम लोकं स गच्छति

तस्य वै शृणु सुश्रोणि प्रायश्चित्तं सुशोधनम्

जायते मानवस्तत्र मम कर्मपरायणः

तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम्

यावकेन दिनैकं तु गोमूत्रेण च कारयेत्

न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति

मूर्खः स पापकर्मा च मम कर्मपरायणः 136.

यावद्रोम वराहस्य मम गात्रेषु संस्थितम्

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

यावत् तत्तनुसंस्थं तु भजते तु प्रतिष्ठितम्

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

अन्धो भूत्वा ततो देवि जन्म चैवं प्रतिष्ठितम्

जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते शुचिः

द्रव्यवान्गुणवांश्चैव रूपवाञ्छीलवाञ्छुचिः

किल्बिषाद्येन मुच्येत मम कर्मपरायणः

दिनानि सप्त तिष्ठेत सप्त वै पायसेन च

प्रायश्चित्तान्महाभागे मम लोकं स गच्छति 136.

तत्र दोषं प्रवक्ष्यामि शृणु सुन्दरि तत्त्वतः

ततो भवेत्सुपूतात्मा मद्भक्तः स न संशयः

दीक्षितः पिबते मद्यं प्रायश्चित्तं न विद्यते

अग्निवर्णां सुरां पीत्वा तेन मुच्येत किल्बिषात्

न स लिप्यति पापेन संसारं च न गच्छति

नरके पच्यते घोरे दश पंच च सूकरः

वर्षमेकं ततः शुध्येन्मत्कर्मणि रतः शुचिः

ततो भूमिर्वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच पुनर्हरिम्

कथं मुच्येत देवेश प्रायश्चित्तं वद प्रभो यो मे कुसुम्भशाकेन प्रापणं कुरुते नरः

दशवर्षसहस्राणि नरके परिपच्यते 136.

भक्षणे तु कृते कुर्याच्चान्द्रायणमतन्द्रितः