वराहपुराणम्

नष्टसंज्ञो हतज्ञानो नष्टयोगबलोऽबलः

किमिदं तिष्ठसे रुद्र कश्मलेन समावृतः

त्वं वैशाख्यं वियोगं च त्वं योनिस्त्वं परायणम्

किं न बुध्यति चात्मानं गणैः परिवृतो भवान्

तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन यत्पृष्टोसि मया भवान्

तव चैव प्रियार्थाय येनाहमिह चागतः

उवाच मधुरं वाक्यं पापसन्तप्तलोचनः

देवं नारायणं चैकं सर्वलोकमहेश्वरम् 136.

लब्धो योगश्च साङ्ख्यं च जातोऽस्मि विगतज्वरः

अहं त्वां तु विजानामि मां त्वं जानासि माधव

ब्रह्माणं तु विजानाति नावयोरन्तरेण हि

एवं मह्यं हरो वाक्यमुक्त्वा भूतमहेश्वरः

तव विष्णो प्रसादेन मया तत्त्रिपुरं हतम्

बालवृद्धा हतास्तत्र विस्फुरन्तो दिशो दश

प्रणष्टयोगमायश्च नष्टैश्वर्यश्च माधव

विष्णो तत्त्वेन मे ब्रूहि शोधनं पाप नाशनम्

एवं चिन्तात्मनस्तस्य मया रुद्रस्य भाषितम्

ममैवं वचनं श्रुत्वा भगवान्परमेश्वरः 136.

कीदृशः समलो विष्णो यत्र गच्छामहे वयम्

तत्पापशोधनार्थाय मया वाक्यं प्रभाषितम्

स्वयं तिष्ठन्ति वै तत्र मनुजा विगतस्पृहः

तत्र वर्षसहस्राणि दिव्यान्येव दृढव्रतः

हतानां चैव मांसानि ये च भोज्यास्तव प्रियाः

पूर्णे वर्षसहस्रे तु स्थित्वा त्वं समले पुनः

तत्र ज्ञास्यसि चात्मानं गौतमाश्रमसंस्थितः

सततं पापसम्पन्नं कपालं शिरसि स्थितम्

एवं रुद्रं वरं दत्त्वा तत्रैवान्तर्हितोऽभवम्

अतो न रोचते भूमे श्मशानं मे कदाचन 136.

एतत्ते कथितं भद्रे श्मशानं मे जुगुप्सितम्