वराहपुराणम्

जालपादं भक्षयित्वा यस्तु मामुपसर्पति

कुम्भीरो दश वर्षाणि पञ्च वर्षाणि सूकरः

कृत्वा तु दुष्करं कर्म जायते विपुले कुले

सर्वकर्माण्यतिक्रम्य मम लोकं स गच्छति

तरन्ति मनुजा येन घोरसंसारसागरात्

फलभक्षो दिनत्रय्यां तिलभक्षो दिनत्रयम्

दशपञ्च दिनान्येवं प्रायश्चित्तं समाचरेत् विनीतात्मा शुचिर्भूत्वा य इच्छेत्सुशुभां गतिम्

इति श्रीवराहपुराणे जालपादभक्षणापराधप्रायश्चित्तं नाम पञ्चत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ प्रायश्चित्तकर्मसूत्रम् दीपं स्पृष्ट्वा तु यो देवि मम कर्माणि कारयेत्

तच्छृणुष्व महाभागे कथ्यमानं मयाऽनघे

चाण्डालस्य गृहे तत्र एवमेतन्न संशयः

मद्भक्तश्चैव जायेत शुद्धे भागवते गृहे

तरन्ति मनुजा येन कष्टं चाण्डालयोनिषु

चतुर्थभक्तमाहारमाकाशशयने स्वपेत्

शुचिर्भूत्वा यथान्यायं मम कर्मपथे स्थितः

संसारशोधनं चैव यत्कृत्वा लभते शुभम्

मम दोषापराधस्य शृणु तत्त्वेन यत्फलम्

गृध्रस्तु सप्त वर्षाणि जायते खचरेश्वरः 136.

पिशाचो जायते तत्र वर्षाणि नव पंच च

ततो नारायणाच्छ्रुत्वा धरणी वाक्यमब्रवीत्

परं कौतूहलं देव निखिलं वक्तुमर्हसि

किन्त्वत्र त्रिगुणं देव पवित्रे शिवभाषिते

कपालं गृह्य देवोऽत्र दीप्तिमन्तं महौजसम्

श्मशानं पद्मपत्राक्ष रुद्रस्य च निशि प्रियम् शृणु तत्त्वेन मे देवि इदमाख्यानमुत्तमम्

अद्यापि ते न जानन्ति ह्यनघे संशितव्रताः

हत्वा च बालान्वृद्धांश्च त्रिपुरे रूपिणीः स्त्रियः

प्रणष्टमानसैश्वर्यो नष्टा माया च योगिनः

तत्र स्थाने शिवो भूमे गणैः सर्वैः समावृतः 136.

ततो ध्यातो मया देवि शङ्करः पुनरेष्यति