वराहपुराणम्

वाससा चाप्यधौतेन यो मे कर्माणि कारयेत्

तस्य दोषं प्रवक्ष्यामि अपराधं वसुन्धरे

देवि भूत्वा गजो मत्तस्तिष्ठत्येकं नरो भुवि

गोमायुरेकं जन्मापि जन्म चैकं हयस्तथा

सप्तजन्मान्तरं पश्चात्ततो भवति मानुषः

दक्षो निरपराधश्च अहङ्कारविवर्जितः श्रुतमेतन्मया देव यत्त्वया समुदाहृतम्

संसारं वाससोच्छिष्टा येन गच्छन्ति मानुषाः

किल्बिषाद्येन मुच्यन्ते तव कर्मपरायणाः शृणु तत्त्वेन मे देवि कथ्यमानं मयाऽनघे ।। 135.

प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम कर्मपरायणः

पर्णभक्षस्त्रीण्यहानि पयोभक्षो दिनत्रयम्

एवं कृत्वा महाभागे वाससोच्छिष्टकारिणः

श्वानोच्छिष्टं तु यो दद्यान्मम कर्मपरायणः

श्वानो वै सप्त जन्मानि गोमायुः सप्त वै तथा

विशुद्धात्मा श्रुतिज्ञश्च मद्भक्तश्चैव जायते

शृणु तत्त्वेन वसुधे प्रायश्चित्तं महौजसम्

मूलभक्षो दिनत्रय्यां फलाहारो दिनत्रयम्

दध्याहारो दिनत्रय्यां पायसेन दिनत्रयम्

एवं दिनान्येकविंशत्कृत्वा वै शुभलक्षणम् 135.

भुक्त्वा वराहमांसं तु यश्च मामिह सर्पति

वराहो दश वर्षाणि कृत्वानुचरते वने

ततश्च मूषको भूत्वा वर्षाणि च चतुर्दश

सल्लकी चाष्टवर्षाणि जायते भवने बहु

एवं संसारितां गत्वा वराहामिषभक्षकः

हृषीकेशवचः श्रुत्वा सर्वं सम्पूर्णलक्षणम्

एतन्मे परमं गुह्यं तव भक्तसुखावहम्

तरन्ति मानुषा येन तिर्यक्संसारसागरात्

पानीयं तु ततो भुक्ता तिष्ठेत्सप्तदिनं ततः

तिलभक्षो दिनान्सप्त पाषाणस्य च भक्षकः 135.

क्षान्तं दान्तं तथा कृत्वा अहङ्कारविवर्ज्जितः