वराहपुराणम्

त्रीणि वर्षाणि महिषो भवत्येव न संशयः

अकर्मण्यं विशालाक्षि पुष्पं ये च ददन्ति वै भगवन्यदि तुष्टोऽसि विशुद्धेनान्तरान्मना

येन शुध्यन्ति ते भक्तास्तव कर्मपरायणाः शृणु तत्त्वेन मे देवि यन्मां त्वं परिपृच्छसि

प्रायश्चित्तं महाभागे येन शुध्यन्ति मानवाः

वीरासनविधींश्चैव कारयेत्सप्त सप्त च ।। 134.

यावकान्नं त्रीण्यहानि वायुभक्षो दिनत्रयम्

सवर्पापप्रमुक्तश्च मम लोकं स गच्छति

इति श्रीवराहपुराणे पूजादिसामयिकापराधप्रायश्चित्तं नाम चतुस्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ जालपादभक्षणापराधप्रायश्चित्तम् रक्तवस्त्रेण संयुक्तो यो हि मामुपसर्पति

रजस्वलासु नारीषु रजो यत्तत्प्रवर्त्तते

वर्षाणि दश पञ्चैव वसते तत्र निश्चयात्

प्रायश्चितं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम्

एकाहारं ततः कृत्वा दिनानि दश सप्त च

एवं स मुच्यते भूमे मम विप्रियकारकः

एतत्ते कथितं भूमे रक्तवस्त्रविभूषिते

यस्तु मामन्धकारेषु विना दीपेन सुन्दरि

पतनं तस्य वक्ष्यामि शृणुष्व त्वं वसुन्धरे

अन्धो भूत्वा महाभागे एकं जन्म तमोमयः 135.

अनन्यमानसो भूत्वा भूमे ह्येतत्प्रसाधयेत्

संस्पृशेत्सोऽपि धर्मात्मा येन लोकं मम व्रजेत्

एकाहारं ततः कृत्वा दिनविंशं समाहितः

एकाहारस्ततो भूत्वा निषीदेच्च जलाशनः

प्रायश्चित्तेन चैतेन मुच्यते पातकात्ततः

देवि कर्माणि कुर्वीत तस्य वै पातनं शृणु

पञ्च वर्षाणि नकुलो दश वर्षाणि कच्छपः

पारावतेषु जायेत नव वर्षाणि पञ्च च

मम तिष्ठति पार्श्वेषु यत्रैवाहं प्रतिष्ठितः

येनासौ लभते सिद्धिं कृष्णवस्त्रापराधतः 135.

त्रीणि पिण्डांस्त्रिरात्रं तु एवं मुच्येत किल्बिषात्