वराहपुराणम्

धन्या चैव सुभाग्या च यत्त्वया परिपृच्छितम्

किं त्वया भाषितो देवि सर्वयोगाङ्गयोगवित्

कुमारवचनं श्रुत्वा तं मही प्रत्यभाषत

कार्यं क्रियां च योगं च आध्यात्म्यं पार्थिवस्थितम्

ततो मां भाषते ब्रह्मन्विष्णुर्मायाकरण्डकः 134.

कृत्वा तेन व्रतं चैव मम कर्मपरायणः

अष्टौ भिक्षा यथान्यायं शुद्धभागवतां गृहे

मुच्यते किल्बिषात्तस्मादेवमाह जनार्दनः

शीघ्रमाराधयेद्विष्णुं द्विजमुख्यो न संशयः

प्रत्युवाच विशालाक्षीं धर्मकामो वसुन्धराम्

तस्य ये मुखनिष्क्रान्ता धर्मास्तान्वक्तुमर्हसि ततः स पुण्डरीकाक्षः शङ्खचक्रगदाधरः

वराहरूपी भगवाँल्लोकनाथो जनार्दनः । उवाच मधुरं वाक्यं मेघदुन्दुभिनिःस्वनः

भक्तकर्मसुखार्थाय गुणवित्तसमन्विताम्

देवि कारयते कर्म मम लोकं स गच्छति

मत्पूजनं विधानेन यदीच्छेत्परमां गतिम् 134.

संसारं ते न गच्छन्ति अपराधविवर्ज्जिताः अकर्मण्येन पुष्पेण यो मामर्चयते भुवि

पातनं तस्य वक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

मूर्खा भागवता देवि मम विप्रियकारिणः

अज्ञानस्य च दोषेण दुःखान्यनुभवन्ति च

मूकः पञ्च च वर्षाणि बलीवर्दश्च द्वादश

त्रीणि वर्षाणि महिषो भवत्येव न संशयः

अकर्मण्यं विशालाक्षि पुष्पं ये च ददन्ति वै भगवन्यदि तुष्टोऽसि विशुद्धेनान्तरान्मना

येन शुध्यन्ति ते भक्तास्तव कर्मपरायणाः शृणु तत्त्वेन मे देवि यन्मां त्वं परिपृच्छसि

प्रायश्चित्तं महाभागे येन शुध्यन्ति मानवाः

वीरासनविधींश्चैव कारयेत्सप्त सप्त च ।। 134.

यावकान्नं त्रीण्यहानि वायुभक्षो दिनत्रयम्

सवर्पापप्रमुक्तश्च मम लोकं स गच्छति

इति श्रीवराहपुराणे पूजादिसामयिकापराधप्रायश्चित्तं नाम चतुस्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ जालपादभक्षणापराधप्रायश्चित्तम् रक्तवस्त्रेण संयुक्तो यो हि मामुपसर्पति