वराहपुराणम्

श्रीवराह उवाच यां गतिं च प्रपद्यन्ते मम कर्मबहिष्कृताः

व्यभिचारं च मे कृत्वा यश्च मामुपसर्पति

कृमिर्भूत्वा यथान्याय्यं तिष्ठते नात्र संशयः

यच्च कृत्वा महाभागे कृतकृत्यः पुनर्भवेत्

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यो मम ये च मते स्थिताः 134.

किल्बिषात्तु प्रमुक्तास्ते गच्छन्ति परमां गतिम्

स्पृशेत मम गात्राणि चित्तं कृत्वा चलाचलम्

इच्छामि च सदा दान्तं शुभं भागवतं शुचिम्

अहङ्कारविनिर्मुक्तं कमर्ण्यभिरतं मम

मां यदा लभते क्रुद्धः शुद्धो भागवतः शुचिः

भेकस्त्रिशतवर्षाणि यातुधानः पुनर्दश

अन्धो जायेत सुश्रोणि पंच सप्त तथा नव

शैवालभक्षिता चैव ह्याकाशगमनं तथा

आत्मकर्मापराधेन प्राप्तः संसारसागरे अहो वै परमं गुह्यं यत्त्वया पूर्वभाषितम्

जातं मे विह्वलं चित्तं न स्थिरं जायते क्वचित् 134.

श्रुत्वा सुदुस्तरं सारं भीतास्मि परिदेविता

मम चैव प्रियार्थाय सर्वलोकसुखावहम्

अल्पसत्त्वा गतभया लोभमोहसमन्विताः

ततः कमलपत्राक्षो वराहः सम्मुखे स्थितः

ततो भूम्या वचः श्रुत्वा ब्रह्मणश्च सुतो मुनिः

धन्या चैव सुभाग्या च यत्त्वया परिपृच्छितम्

किं त्वया भाषितो देवि सर्वयोगाङ्गयोगवित्

कुमारवचनं श्रुत्वा तं मही प्रत्यभाषत

कार्यं क्रियां च योगं च आध्यात्म्यं पार्थिवस्थितम्

ततो मां भाषते ब्रह्मन्विष्णुर्मायाकरण्डकः 134.

कृत्वा तेन व्रतं चैव मम कर्मपरायणः

अष्टौ भिक्षा यथान्यायं शुद्धभागवतां गृहे

मुच्यते किल्बिषात्तस्मादेवमाह जनार्दनः

शीघ्रमाराधयेद्विष्णुं द्विजमुख्यो न संशयः