वराहपुराणम्

ततः प्रक्षालितं हस्तं जलेन तदनन्तरम्

पादमेकैकशस्तद्वत्पंच पञ्च वदेत्ततः

त्रीणि कोशान्पिबेत्तत्र सर्वपापविशोधनम्

प्राणायामं ततः कृत्वा मम चिन्तापरायणः

त्रीणि वारान्स्पृशेत्तत्र शिरो ब्रह्मणि संस्थितः 134.

स्पृशेत्तु निष्कलस्तत्र यो हि यत्र प्रतिष्ठितः

एवमुक्तस्य कर्त्तव्यं ममाभिगमनेषु च

एवं च कुर्वतस्तस्य मम कर्मव्यवस्थितः

ततो नारायणवचः श्रुत्वा देवी वसुन्धरा

धरण्युवाच तापनं शोधनं चैव तद्भवान्वक्तुमर्हति

श्रीवराह उवाच यां गतिं च प्रपद्यन्ते मम कर्मबहिष्कृताः

व्यभिचारं च मे कृत्वा यश्च मामुपसर्पति

कृमिर्भूत्वा यथान्याय्यं तिष्ठते नात्र संशयः

यच्च कृत्वा महाभागे कृतकृत्यः पुनर्भवेत्

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यो मम ये च मते स्थिताः 134.

किल्बिषात्तु प्रमुक्तास्ते गच्छन्ति परमां गतिम्

स्पृशेत मम गात्राणि चित्तं कृत्वा चलाचलम्

इच्छामि च सदा दान्तं शुभं भागवतं शुचिम्

अहङ्कारविनिर्मुक्तं कमर्ण्यभिरतं मम

मां यदा लभते क्रुद्धः शुद्धो भागवतः शुचिः

भेकस्त्रिशतवर्षाणि यातुधानः पुनर्दश

अन्धो जायेत सुश्रोणि पंच सप्त तथा नव

शैवालभक्षिता चैव ह्याकाशगमनं तथा

आत्मकर्मापराधेन प्राप्तः संसारसागरे अहो वै परमं गुह्यं यत्त्वया पूर्वभाषितम्

जातं मे विह्वलं चित्तं न स्थिरं जायते क्वचित् 134.

श्रुत्वा सुदुस्तरं सारं भीतास्मि परिदेविता

मम चैव प्रियार्थाय सर्वलोकसुखावहम्

अल्पसत्त्वा गतभया लोभमोहसमन्विताः

ततः कमलपत्राक्षो वराहः सम्मुखे स्थितः