वराहपुराणम्

हस्ती वर्षशतं चैव खरो द्वात्रिंशकं भवेत् 132.

एवं स चात्मदोषेण मम कर्मपरायणः

ततो हरेर्वचः श्रुत्वा दुःखेन परिपृच्छति

धरण्युवाच वाक्यं भीषणमत्यन्तं मम मर्मप्रभेदकम्

आचाराच्च परिभ्रष्टस्तवकर्मपरायणः

श्रुत्वा पृथ्व्यास्तथा वाक्यं लोकनाथो जनार्द्दनः

श्रीवराह उवाच एकाहारं ततस्तिष्ठेद्दिनानि दश पञ्च च

तत एवं विधिं कृत्वा पञ्चगव्यं तु प्राशयेत्

एतत्ते कथितं देवि स्पृष्ट्वा मृतकमेव च

य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

इति श्रीवराहपुराणे मृतकस्पर्शनप्रायश्चित्तं नाम द्वात्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ पूजासामयिकगुदरवपुरीषोत्सर्जनयोः प्रायश्चित्तम् स्पृशमानेन मां भूमे वातकर्म प्रमुच्यते

मक्षिका पञ्च वर्षाणि त्रीणि वर्षाणि मूषकः

एष वै तापनं देवि मोहनं मम सांप्रतम्

श्रुत्वा वाक्यं हृषीकेशं प्रत्युवाच वसुन्धरा अतुलं लभते पापं तव कर्मपरायणः

तस्य देव सुखार्थाय विशुद्धिं वक्तुमर्हसि शृणु कार्त्स्न्येन मे देवि कथ्यमानं मयाऽनघे

अपराधमिमं कृत्वा सन्तरेद्येन कर्मणा

कर्म चैवं ततः कृत्वा स च मे नापराध्यति

एतत्ते कथितं भद्रे महाकर्मापराधिनः

शृणु तत्त्वेन मे भूमे कथ्यमानं मयाऽनघे

दिव्यवर्षसहस्रं तु रौरवे नरके वसेत् 133.

प्रायश्चित्तं वदाम्यत्र येन मुच्येत किल्बिषात्

एकां जलमयीं शय्यामेकामाकाशशायिनीम्

एतत्ते कथितं भद्रे पुरीषं यः समुत्सृजेत्

इति श्रीवराहपुराणे पूजासमये गुदरवपुरीषोत्सर्गयोः प्रायश्चित्तं नाम त्रयस्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ पूजादिसामयिकापराधेषु प्रायश्चित्तानि मुक्त्वा तु मम कर्माणि मम कर्मपरायणः

मूर्खो भवति सुश्रोणि मम कर्मपरायणः

आकाशशयनं कृत्वा दिनानि दश पञ्च च

इति मौनत्यागप्रायश्चित्तम् भूषितो नीलवस्त्रेण यो हि मामुपपद्यते