वराहपुराणम्

ज्ञात्वा कर्मापराधं तु न स पापेन लिप्यते 132.

प्रायश्चित्तं महाभागे मम लोकसुखावहम्

मम शास्त्रं बहिष्कृत्य यः श्मशानं प्रपद्यते

श्मशाने जम्बुका भूत्वा भक्षयन्ति शवान् तथा

उवाच मधुरं वाक्यं सर्वलोकहिताय वै तव नाथ प्रपन्नानां क्व पापं विद्यते प्रभो

प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन मुच्यन्ति किल्बिषात् शृणु सुन्दरि तत्त्वेन यन्मां त्वं परिपृच्छसि

कथयिष्यामि ते हीदं शोभनं पापनाशनम्

पंचगव्यं ततः पीत्वा ततो मुच्येत किल्बिषात्

सर्वथा वर्जनीयं वै सर्वभागवतेन तु

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो नापराधोऽस्ति तस्य वै

रागमोहेन संयुक्तः कामेन च वशीकृतः 132.

अन्धश्च जायते देवि दरिद्रो ज्ञानमूर्खवान्

अपराधमिमं कृत्वा तत्रैवं नास्ति संशयः तव देव प्रपन्नानां मोक्षं संसारसागरात्

अपराधसमायुक्तस्तव कर्मपरायणः

श्रीवराह उवाच तपः कृत्वा त्रिरात्रं तु आकाशशयने वसेत्

शुद्धो भागवतो भूत्वा मम कर्मपरायणः

मुच्यते किल्बिषाद्देवि आचारेण बहिष्कृतः

स्पृष्ट्वा तु मृतकं देवि यो मत्क्षेत्रेषु तिष्ठति

दशवषर्सहस्राणि चण्डालश्चैव जायते

मक्षिका त्रीणि वर्षाणि टिट्टिभैकादशं समाः

हस्ती वर्षशतं चैव खरो द्वात्रिंशकं भवेत् 132.

एवं स चात्मदोषेण मम कर्मपरायणः

ततो हरेर्वचः श्रुत्वा दुःखेन परिपृच्छति

धरण्युवाच वाक्यं भीषणमत्यन्तं मम मर्मप्रभेदकम्

आचाराच्च परिभ्रष्टस्तवकर्मपरायणः

श्रुत्वा पृथ्व्यास्तथा वाक्यं लोकनाथो जनार्द्दनः

श्रीवराह उवाच एकाहारं ततस्तिष्ठेद्दिनानि दश पञ्च च

तत एवं विधिं कृत्वा पञ्चगव्यं तु प्राशयेत्

एतत्ते कथितं देवि स्पृष्ट्वा मृतकमेव च