वराहपुराणम्

ततो यद्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

स्थापयित्वा तु मां देवि विधिदृष्टेन कर्मणा

सिद्धं भागवतैश्चान्नं मम प्रापणशेषकम्

एवं विष्णुवचः श्रुत्वा धरणी संशितव्रता 130.

धरण्युवाच कर्मणा केन शुद्ध्येत तन्मे ब्रूहि जनार्दन

श्रीवराह उवाच तरन्ति पुरुषा येन राजान्नस्योपभुञ्जकाः

एकं चान्द्रायणं कृत्वा तप्तकृच्छ्रं च पुष्कलम्

न तस्य चापराधोऽस्ति वसुधे वै वचो मम ममात्र पूजाकामेन यदीच्छेत्परमां गतिम्

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे राजान्नप्रायश्चित्तं नाम त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ दन्तकाष्ठाचर्वणप्रायश्चित्तम् दन्तकाष्ठमचर्वित्वा यो हि मामुपसर्पति

नारायणवचः श्रुत्वा पृथिवी धर्मसंश्रितः

धरण्युवाच कथमेकापराधेन सर्वमेव प्रणश्यति

श्रीवराह उवाच येन चैकापराधेन पूर्वकर्म प्रणश्यति

मनुष्यः किल्बिषी भद्रे कफपित्तसमन्वितः

तत्सर्वबीजं नश्येत दन्तकाष्ठस्य भक्षणात्

धरण्युवाच प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन धर्मो न नश्यति

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि हीदं ते यथा शुद्ध्यन्ति मानवाः

आकाशशयनं कृत्वा दिनानि द्वे च पंच च

एवं ते कथितं भद्रे दन्तकाष्ठस्य भक्षणम् 131.

कुतस्तस्यापराधोऽस्ति एवमेव न संशयः

इति श्रीवराहपुराणे दन्तकाष्ठाचर्वणप्रायश्चित्तं नामैकत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ मृतकस्पर्शप्रायश्चित्तम् गत्वा तु मैथुनं भद्रे अस्नातो यः शवं स्पृशेत्

वर्षं नारायणाच्छ्रुत्वा सा मही संशितव्रता

धरण्युवाच कथमेवं पुमान्वै स रेतःपानपरो भवेत्

एतन्मे परमं दुःखं तद्भवान्वक्तुमर्हति शृणु तत्त्वेन मे देवि इदं गुह्यमनुत्तमम्

चिह्नमैतद्वरारोहे आधिचारविनिश्चयः

दृष्टं तस्यापराधस्य फलं प्राप्नोति मानवः

अपराधस्य दोषेण विशुद्धिश्च न जायते

गृहस्थाः पुरुषा भद्रे मम कर्मपरायणाः