वराहपुराणम्

मुञ्च मुञ्च प्रभो चक्रमपि वह्निसमप्रभम्

तदैव चक्रेण विपाटितोऽसौ प्राप्तोऽपि मां भागवतप्रधानः रङ्गं च सीसं त्रपुधातुसंस्थं कांस्यं च रीतिश्च मलस्तु तेषाम्

ताम्रपात्रेण वै भूमे प्रापणं यत्प्रदीयते 129.

एतद्भागवतैः कार्यं मम प्रियकरैः सदा

दीक्षितैर्वै भागवतैः पाद्यार्घ्यादौ च दीयते

देवि तत्त्वेन कथितः किमन्यत् परिपृच्छसि देवदेव कथं सन्ध्यां दीक्षितः कुरुते वद

केन मन्त्रेण वा भक्तस्तव कर्मपरायणः शृणु माधवि तत्त्वेन सन्ध्यामन्त्रमनुत्तमम्

यथा वदन्ति वै सूर्यं सन्ध्यां पूर्वां परां तथा

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदीरयेत्

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके स मोदते

मन्त्रः – भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमादित्यं सर्वे देवा ब्रह्मरुद्रेन्द्रास्त्वां च

वयं देवमादिमव्यक्तरूपं कृत्वा चात्मनि देव संस्थास्तथापि

अनेनैव हि मन्त्रेण सन्ध्यां कुर्यात्तु दीक्षितः ।। 129.

इति श्रीवराहपुराणे चतुर्वर्णदीक्षाताम्रवर्णनं नामोनत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ राजान्नभोगे प्रायश्चित्तम् एवं दीक्षां ततः श्रुत्वा नारायणमुखान्मही

धरण्युवाच श्रुत्वाहं तु महाभाग जातास्मि विमला विभो

अहो देवस्य माहात्म्यं लोकनाथस्य तत्त्वतः

एकं मे परमं गुह्यं यदीश हृदि वर्त्तते

देव पूर्वापराधास्ते द्वात्रिंशदपि कीर्तिताः

कर्मणा केन शुद्ध्यन्ति अपराधस्य कारिणः

तद्वै भूम्या वचः श्रुत्वा हृषीकेशो महामनाः

श्रीवराह उवाच ये तु भुञ्जन्ति राजान्नं लोभेन च भयेन वा

आपद्गता हि भुञ्जन्ति राजान्नं तु वसुन्धरे

भगवद्वचनं श्रुत्वा कम्पिता च वसुन्धरा 130.

ततो दीनमना भूत्वा सा मही संशितव्रता

धरण्युवाच को नु दोषोऽस्ति राज्ञां हि तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि

ततो भूम्या वचः श्रुत्वा सर्वधर्मविदां वरः

श्रीवराह उवाच राजान्नं तु न भोक्तव्यं शुभैभार्गवतैः सदा

यद्यप्येष समत्वेन राजा लोके प्रवर्त्तते