वराहपुराणम्

तेन पात्रं ततः कृत्वा शुभधर्मविनिश्चितः

निवेदिते परा प्रीतिर्भवत्वेतन्मनोगतम्

यच्चिन्तितोऽसि देवेश उग्रे तपति तिष्ठता

तावत्ताम्रस्थितो भूत्वा मम संस्थो भविष्यसि 129.

तत्ताम्रभाजने मह्यं दीयते यत्सुपुष्कलम्

मङ्गल्यं च पवित्रं च ताम्रं तेन प्रियं मम

वैशाखस्य तु मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी

एष्यसे मम लोकाय एवमेतन्न संशयः

चक्राद्वधमभीप्सन्वै सोऽपि मत्कर्मणि स्थितः

शुक्लपक्षस्य सम्प्राप्ता तस्यां धर्मविनिश्चितः

मुञ्च मुञ्च प्रभो चक्रमपि वह्निसमप्रभम्

तदैव चक्रेण विपाटितोऽसौ प्राप्तोऽपि मां भागवतप्रधानः रङ्गं च सीसं त्रपुधातुसंस्थं कांस्यं च रीतिश्च मलस्तु तेषाम्

ताम्रपात्रेण वै भूमे प्रापणं यत्प्रदीयते 129.

एतद्भागवतैः कार्यं मम प्रियकरैः सदा

दीक्षितैर्वै भागवतैः पाद्यार्घ्यादौ च दीयते

देवि तत्त्वेन कथितः किमन्यत् परिपृच्छसि देवदेव कथं सन्ध्यां दीक्षितः कुरुते वद

केन मन्त्रेण वा भक्तस्तव कर्मपरायणः शृणु माधवि तत्त्वेन सन्ध्यामन्त्रमनुत्तमम्

यथा वदन्ति वै सूर्यं सन्ध्यां पूर्वां परां तथा

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय इमं मन्त्रमुदीरयेत्

तावद्वर्षसहस्राणि मम लोके स मोदते

मन्त्रः – भवोद्भवमादिव्यक्तरूपमादित्यं सर्वे देवा ब्रह्मरुद्रेन्द्रास्त्वां च

वयं देवमादिमव्यक्तरूपं कृत्वा चात्मनि देव संस्थास्तथापि

अनेनैव हि मन्त्रेण सन्ध्यां कुर्यात्तु दीक्षितः ।। 129.

इति श्रीवराहपुराणे चतुर्वर्णदीक्षाताम्रवर्णनं नामोनत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अथ राजान्नभोगे प्रायश्चित्तम् एवं दीक्षां ततः श्रुत्वा नारायणमुखान्मही

धरण्युवाच श्रुत्वाहं तु महाभाग जातास्मि विमला विभो

अहो देवस्य माहात्म्यं लोकनाथस्य तत्त्वतः

एकं मे परमं गुह्यं यदीश हृदि वर्त्तते

देव पूर्वापराधास्ते द्वात्रिंशदपि कीर्तिताः