वराहपुराणम्

एवं सुमनसो दत्त्वा धूपं चैव निवेदयेत्

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत्

अमुना चैव धूपेन धूपितानि तवाऽनघ

गृहाणेमं च मे धूपं सर्वसंसारमोक्षणम् 129.

यथावृत्तं तु गृह्णामि मम भक्तैः सुखावहम्

जानुसंस्थं ततः कृत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत्

मन्त्रः – नमो भगवते तेजते विष्णो सर्वे देवास्त्वग्निसंस्थाः प्रतिष्ठा

मन्त्रश्च – तेजः संसारान्मोचयितुं देव गृह्णीष्व दीपं द्युतिमन्तश्च

मां करोति यथान्यायं दीपकं ददते नरः

नारायणवचः श्रुत्वा विस्मिता च वसुन्धरा

श्रुता मया भागवतास्तव कर्मपरायणाः

तव प्रापणकं कृत्यं केषु पात्रेषु कारयेत्

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा लोकनाथोऽब्रवीदिदम्

तानि ते कथयिष्यामि त्वया मे पूर्वपृच्छितम् 129.

सर्वाणि तानि त्यक्त्वेह ताम्रं च मम रोचते

उवाच मधुरं वाक्यं लोकनाथं जनार्द्दनम्

ततो भूमेर्वचः श्रुत्वा अनादिरपराजितः

शृणु तत्त्वेन मे भूमे कथ्यमानं मयाऽनघे

सप्तयुगसहस्राणि आदिकालेऽथ माधवि

पूर्वं कमलपत्राक्षि गुडाकेशो महासुरः

तत आराधितस्तेन वर्षाणां तु चतुर्दश

अहं तु तपसा तुष्टस्तीव्रेण कृतनिश्चयात्

दृष्ट्वाश्रमं महादेवि किञ्चिदेव सुभाषितम्

चतुर्बाहुं च मां दृष्ट्वा मम कर्मपरायणः तं च दृष्ट्वा मया प्रोक्तं प्रसन्नेनान्तरात्मना ।। 129.

गुडाकेश महाभाग ब्रूहि किं करवाणि ते

यत्त्वया चिन्तितं सौम्य कर्मणा मनसा गिरा

एवं मम वचः श्रुत्वा गुडकेशोऽब्रवीदिदम्

यदि तुष्टोऽसि मे देव समस्तेनान्तरात्मना

चक्रेण वधमिच्छामि त्वया मुक्तेन केशव