वराहपुराणम्

सूत उवाच वराहं पुनरप्याह नत्वा सा धरणी तदा

धरोवाच दीक्षितैः किं नु कर्त्तव्यं तव कर्मपरायणैः ।। 128.

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः

श्रीवराह उवाच सर्वत्र चिन्तनीयोऽहं गुह्यमेव गणान्तिकम्

नारायणवचः श्रुत्वा धरणी शंसितव्रता

शुचिर्भागवतश्रेष्ठा तव कर्मणि नित्यशः

कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा नारायणमथाब्रवीत्

धरण्युवाच तव चिन्तापरेणात्र किं कर्त्तव्यं च माधव

केन चिन्तयितव्यस्त्वमचिन्त्यो मानुषैः परः

ततो भूम्या वचः श्रुत्वा आदिरव्यक्तसम्भवः

श्रीवराह उवाच येन चिन्तयसे चिन्तां मम कर्मपरायणा

एषा गणान्तिका नाम दीक्षाऽङ्गबीजनिःसृता 128.

दीक्षितेन तु शुद्धेन मम निश्चितकर्मणा

यस्तु भागवतो भूत्वा तद्गृह्णाति गणान्तिकाम्

तस्य धर्मो न विद्येत दीक्षा तस्य महाफला

आसुरी नाम सा दीक्षा यया धर्मः प्रवर्त्तते

गुह्यां गणान्तिकां यो मां चिन्तयेत्स बुधोत्तमः

ग्रहणस्य प्रवक्ष्यामि यथा शिष्याय दीयते

कौमुदस्य तु मासस्य मार्गशीर्षस्य वाप्यथ ।। । वैशाखस्यापि मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी

कुर्यान्निरामिषं तत्र दिनानि त्रीणि निश्चितः

ममाग्रतो वरारोहे प्रज्वाल्य च हुताशनम्

ततः शिष्यो गुरुश्चैव दीक्षितः शुचिरुत्तमः 128.

मन्त्रः – या धारिता पूर्वपितामहेन ब्रह्मण्यदेवेन भवोद्भवेन

तत एतेन मन्त्रेण गुरुर्गृह्य गणान्तिकम्

मन्त्रः – नारायणस्य दक्षिणगात्रजातां स्वशिष्य गृह्णीष्व समयेन देवीम्

धरण्युवाच प्रसाधनविधिं चैव केन मन्त्रेण कल्पयेत्

अकर्मण्येन मुच्येत तव कर्मपरायणः

धर्मसंयुक्तवाक्येन प्रत्युवाच वसुन्धराम्

श्रीवराह उवाच स्नानस्यैवोपचाराणि यानि कुर्वन्ति कर्म्मिणः