वराहपुराणम्

जानुभ्यामवनिङ्गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत्

मन्त्रः – अहं हि वैश्यो भवन्तमुपागतः प्रमुच्य कर्माणि च वैश्ययोगम् 128.

मामेवं सोपि चोक्त्वा वै मम कर्मप्रसादवान्

त्यक्त्वा वै कृषिगोरक्षावाणिज्यक्रयविक्रयम्

देवाभिवादनं कृत्वा पुरो भागवतेषु च

एवं दीक्षा तु वैश्यानां मम मार्गानुसारिणाम्

शूद्रस्यापि प्रवक्ष्यामि मद्भक्तस्य वराङ्गने

दीक्षाकामस्य शूद्रस्य शीघ्रं तानि प्रकल्पयेत्

अष्टहस्तां ततो देवि सँल्लिप्य नीयतां ततः

दण्डं च वैष्णवं दद्यान्नीलं वस्त्रं च तस्य वै

ममैव शरणं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत्

भक्ष्याभक्ष्यं ततस्त्यक्त्वा त्यक्त्वा वै शूद्रकर्म च 128.

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो लब्धसंज्ञो गतस्पृहः

गुरोः प्रसादनार्थाय इमं मन्त्रमुदाहरेत्

मन्त्रः – विष्णुप्रसादे गुह्यं प्रसन्नात्पूर्ववच्च लब्धा चैव संसारमोक्षणाय करोमि कर्म प्रसीद

एतन्मन्त्रं समुच्चार्य कुर्यात्तत्र प्रदक्षिणम्

अनन्तरं ततः कुर्याद्गन्धमाल्येन चार्चनम्

दीक्षा एषा च शूद्राणामुपचारश्च ईदृशः

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

ब्राह्मणे पाण्डुरं छत्रं क्षत्रिये रक्तमेव च

सूत उवाच वराहं पुनरप्याह नत्वा सा धरणी तदा

धरोवाच दीक्षितैः किं नु कर्त्तव्यं तव कर्मपरायणैः ।। 128.

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः

श्रीवराह उवाच सर्वत्र चिन्तनीयोऽहं गुह्यमेव गणान्तिकम्

नारायणवचः श्रुत्वा धरणी शंसितव्रता

शुचिर्भागवतश्रेष्ठा तव कर्मणि नित्यशः

कराभ्यामञ्जलिं कृत्वा नारायणमथाब्रवीत्

धरण्युवाच तव चिन्तापरेणात्र किं कर्त्तव्यं च माधव

केन चिन्तयितव्यस्त्वमचिन्त्यो मानुषैः परः