वराहपुराणम्

एवं ततो वचश्चोक्त्वा क्षत्रियो मम पार्श्वतः

मन्त्रः – नाहं शस्त्रं देवदेव स्मृशामि परापवादं न च देव ब्रवीमि 128.

तत एवं वचो ब्रूते सर्वं चैवात्र पूजयेत्

यथोक्तेनैव तान्भूमे भोजयेत्तदनन्तरम्

एषा वै क्षत्रिये दीक्षा देवि संसारमोक्षणम्

वैश्यस्य चैव वक्ष्यामि शृणु तत्त्वेन सुन्दरि

त्यक्त्वा तु वैश्यकर्माणि मम कर्मपरायणः

सर्वं तत्र समानीय यन्मया पूर्वभाषितम्

लेपयेद्गोमयेनादौ पूर्वन्यायेन तत्र वै

उदुम्बरं दन्तकाष्ठं गृहीत्वा दक्षिणे करे

जानुभ्यामवनिङ्गत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत्

मन्त्रः – अहं हि वैश्यो भवन्तमुपागतः प्रमुच्य कर्माणि च वैश्ययोगम् 128.

मामेवं सोपि चोक्त्वा वै मम कर्मप्रसादवान्

त्यक्त्वा वै कृषिगोरक्षावाणिज्यक्रयविक्रयम्

देवाभिवादनं कृत्वा पुरो भागवतेषु च

एवं दीक्षा तु वैश्यानां मम मार्गानुसारिणाम्

शूद्रस्यापि प्रवक्ष्यामि मद्भक्तस्य वराङ्गने

दीक्षाकामस्य शूद्रस्य शीघ्रं तानि प्रकल्पयेत्

अष्टहस्तां ततो देवि सँल्लिप्य नीयतां ततः

दण्डं च वैष्णवं दद्यान्नीलं वस्त्रं च तस्य वै

ममैव शरणं गत्वा इमं मन्त्रमुदाहरेत्

भक्ष्याभक्ष्यं ततस्त्यक्त्वा त्यक्त्वा वै शूद्रकर्म च 128.

विमुक्तः सर्वपापेभ्यो लब्धसंज्ञो गतस्पृहः

गुरोः प्रसादनार्थाय इमं मन्त्रमुदाहरेत्

मन्त्रः – विष्णुप्रसादे गुह्यं प्रसन्नात्पूर्ववच्च लब्धा चैव संसारमोक्षणाय करोमि कर्म प्रसीद

एतन्मन्त्रं समुच्चार्य कुर्यात्तत्र प्रदक्षिणम्

अनन्तरं ततः कुर्याद्गन्धमाल्येन चार्चनम्

दीक्षा एषा च शूद्राणामुपचारश्च ईदृशः

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे