वराहपुराणम्

सर्वतः शुक्लसूत्रेण वेष्टयेत तथानघे

एवं मन्त्रं ततः कृत्वा दद्याद्दीक्षाप्रयोजकः

यथान्यायं च संगृह्य गुरुकर्मविनिश्चितः

उपस्पृश्य यथान्यायं भूत्वा पूर्वमुखस्ततः

यस्तु भागवतान्दृष्ट्वा स्वयं भागवतः शुचिः

कन्यां दत्त्वा पुनस्तांस्तु कर्मणा नोपपादयेत् 127.

भार्यां प्रियसखीं यस्तु साध्वीं हिंसति निर्घृणः

ब्रह्मघ्नश्च कृतघ्नश्च गोघ्नश्च कृतपातकाः

बिल्ववृक्षोदुम्बरौ च तथा चान्ये कदाचन

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मोक्षधर्मं सनातनम्

करीरस्य वधः शस्तः फलान्यौदुम्बरस्य च

न भक्षणीयं वाराहं मांसं मत्स्याश्च सर्वशः

परीवादं न कुर्वीत न हिंसां वा कदाचन

अतिथिं चागतं दृष्ट्वा दूराध्वानं गतं क्वचित्

गुरुपत्नी राजपत्नी ब्राह्मणस्त्री कदाचन

कनकादीनि रत्नानि यौवनस्था च कामिनी 127.

दृष्ट्वा परस्य भाग्यानि आत्मनो व्यसनं तथा

एवं ततः श्रावयीत दीक्षाकामं वसुन्धरे

द्वे द्वे औदुम्बरस्य पत्रे वेदिमध्ये तु स्थापयेत्

ममावाहनपूर्वं तु मन्त्रेण विधिनार्चयेत् यश्चैतद्वर्षति पुनरुन्नमति

ॐ भगवन्वासुदेव ममैतत्सारय युक्तं वराहरूपसृष्टेन पृथिव्यां तु मन्त्रानुस्मरणं च आज्ञापयानुभावनास्माकमाज्ञप्तमनुचिन्तयित्वा भगवन्नागच्छ दीक्षाकामविप्रस्त्वत्प्रसादात्तु दीक्षति

एतन्मन्त्रमुदाहृत्य शिरसा जानुभ्यामवनिं गतेन भवितव्यम्

ॐ स्वागतं स्वागतवानिति

तत एतेन मन्त्रेण आनयित्वा वसुन्धरे

मन्त्रः- अकृतघ्ने देवानसुराकृतघ्नरुद्रेण ब्राह्मणाय च लब्धं सर्वमिमां भगवतेऽस्तु दत्तं प्रतिगृह्णीष्व च लोकनाथ

एवं भूमे ततो दत्त्वा अर्घ्यं पाद्यं च कर्मणा 127.

मन्त्रः – एवं वरुणः पातु शिष्य ते वपतः शिरः

एकस्य कलशं दद्यात्कर्मकारस्य सुन्दरि

पुनः स्नानं ततः कृत्वा शीघ्रमेव न संशयः